Hoi allemaal,
Als eerste moet ik jullie
wederom mededelen dat ik
het weer niet ga redden om
op 12 oktober aanwezig te
zijn op het ons bekende
luizweet-tournooi.
Ik denk dat de meeste van
jullie wel zullen weten,
dat ik niet aanwezig kan
zijn omdat ik met een
uitzending bezig ben in
Afghanistan.
Om precies te zijn ben ik
nu geplaatst op
Kandahar Airfield.
Kandahar Airfield ligt in
het zuiden van
Afghanistan, en ik weet
niet wat er allemaal op tv
komt
omtrent dit gebied, maar
bescheiden uitgedrukt is
het hier zeer onrustig.
Kandahar Airfield is een
zeer groot kamp waar
ongeveer 15.000 militairen
zijn gelegerd, en ligt ten
zuiden van Uruzgan wat
eerder in het nieuw
s
is geweest.
Al een hele periode zijn
er in Afghanistan
Nederlandse militairen
gelegerd, die hierheen
zijn gestuurd met een
missie die alles te zou
moeten hebben met
wederopbouw. Nu kan ik je
vertellen dat er van
wederopbouw nog helemaal
niets terecht is gekomen,
en v.w.b. politieke
uitspraken wil ik het hier
bij laten.
VERTREK:
Dinsdag 22 juli ben ik
vanaf Eindhoven Airport
vertrokken met een KDC10
van onze collega's van de
Luchtmacht en na ruim 6
uur vliegen ben ik, met
vele anderen uiteraard,
aangekomen in Minhad.
Minhad ligt in de
Verenigde Arabische
Emiraten en daar ben ik 8
dagen gebleven om te
acclimatiseren. Nou dat
heb ik geweten, als je
beseft dat ik helemaal
geen "zonaanbidder" ben en
dan voor een periode van 8
dagen moet vertoeven in
een land waar het smiddags
warmer wordt dan 60 graden
Celsius, dan kan ik je
vertellen dat ik daar niet
vrolijk van werd. Elke dag
om 06:00 uur begonnen we
met een PT (Physical
Training) die een half uur
duurde, nu mag ik graag
badmintonnen maar o.a.
hardlopen, daar ben ik
toch te tenger voor
gebouwd, hahahahaha. Al
met al: dat viel niet mee!
Smorgens om 07:00 uur was
het ontbijt, en het
verbaasde me dat de "lange
armen" van Paresto
(Cateringbedrijf van
defensie) zelfs mijn tafel
in Minhad wisten te
bereiken.
De ene dag smorgens en de
andere dag smiddags hadden
wij voorlichting in een
gekoelde ruimte omtrent
onze missie in
Afghanistan, en was deze
voorlichting smorgens dan
was je smiddags "vrij" of
andersom. Elke dag om
17:00 gingen we lopen, men
vertelde me dat inspanning
met deze temperaturen het
wenningsproces zou
bevorderen. Daar had ik op
dat moment natuurlijk
helemaal geen boodschap
aan, maar achteraf moet ik
je zeggen dat het wel
degelijk heeft meegedragen
aan een goed
acclimatiseringsprogramma.
In de week werd je ook
duidelijk gemaakt wat deze
warmte allemaal teweeg kan
brengen in het menselijk
lichaam en het verbaasde
me dat ik tijdens de
eerste mars van 30 minuten
lopen 2 liter vocht was
verloren terwijl ik in dit
half uur ook 1 liter water
wegdronk. Dit verschil
werd trouwens gemeten aan
de hand van je
lichaamsgewicht.
Uitdroging was dan ook
onze grootste vijand.
ACCLIMATISEREN:
Na 8 dagen Minhad zijn we
met een C17 (groot
amerikaans
vrachtvliegtuig)
doorgevlogen naar Kandahar
Airfield, waar ons de
volgende teleurstelling
stond te wachten, want het
aantal mensen dat met mijn
shift op Kandahar aan kwam
was zo groot dat men daar
geen acomodatie voor had,
en 16 personen waaronder
mezelf werden gelegerd in
een tent. Nu ben ik al
niet zo'n liefhebber van
kamperen en dan word ik
ook nog eens in een tent
gelegerd voor een periode
van 9 dagen. Wel moet ik
zeggen dat ik blij was dat
er in die tent een airco
hing, maar in die tent
stond alleen maar
stapelbedden en leefde je
dus weer uit een tas.
Nu moet je je ook
voorstellen, en daar had
ik zelf nogal moeite mee,
dat er in Afghanistan een
hele fijne soort stof
aanwezig is, die bij elke
briesje wordt opgewaaid en
overal terecht komt, en
dus ook in mijn tas!!! Er
zijn dagen bij dat je maar
over een afstand van
ongeveer 500 meter zicht
hebt, en het viel ons
allemaal direkt op, dat er
op een heldere dag bergen
zichtbaar waren die we nog
nooit gezien hadden, en de
afstand tot die bergen was
niet eens ver. Heel
vreemd!
LEEFOMSTIGHEDEN:
Morgen ben ik alweer 6
weken weg, en ik kan
zeggen dat ik aardig ben
ingeburgerd en momenteel
slaap ik in een gekoelde
ruimte met een ander
marine-collega die ik ruim
20 jaar ken en hebben het
goed naar ons zin. Onze
"slaapkamer" is 2,5 x 7
meter en hebben daar ook
"gewoon" 220V
aansluitingen. Defensie
heeft hier een draadloze
internet-aansluiting
verzorgd, wat niet gratis
is, maar voor 6 eurocent
per minuut kan je toch
heel veel mailen. Het
bellen is hier overigens
gratis net zoals de post.
Met gratis post bedoel ik
dan wel de post die de
militairen naar huis
sturen, wat wij ontvangen
is niet gratis maar vanaf
Utrecht is het transport
van de post naar het
uitzendgebied wel weer
gratis. Snappen jullie het
nog?
HET WERK:
Mijn werk begon als
medewerker van de
service-desk dat "gerund"
werd door canadeze
collega's. Op dit moment
is de commandant van het
gebied zuidelijk
Afghanistan een canadees
dus alle commando-posten
en andere belangrijke
functies m.b.t. dit
commando worden vervuld
door canadezen, en dus ook
de service desk.
Communicatie vindt
grotendeels plaats d.m.v.
een computer en zonder
communicatie is
bevelvoering niet
mogelijk; dit was even een
toelichting op de
service-desk.
Werken op de service-desk,
dat had ik niet durven te
dromen, want
automatisering en met name
networking is "mijn ding",
helaas was dat van korte
duur, want er was iemand
dringend benodigd in het
JOC (Joint Operation
Centre) vanwege een
onvoorziene terugkeer naar
NL.
Dat was even balen, want
ik was voelde me net vis
in het water, en nu werd
ik weer op het droge
gegooid.
Het JOC waar ik nu
werk, hebben we allemaal
wel eens gezien in een
film van waaruit militaire
operaties worden
gecoordineerd, oftewel
grote schermen met
allerlei informatie en
veel mensen die soms druk
langs elkaar heen lopen.
Mijn werk heeft niet echt
een uitdaging maar de
werktijden zijn zeer
gunstig.
TERUGKEER NAAR NL:
Wanneer een uitzending
langer duurt dan 6
maanden, dan hebben we
recht op een betaalde
tussentijdse terugkeer
naar NL. Voor mij houdt
dat in dat ik 12 november
terug ga naar Nl voor een
periode van 3 weken, dus 2
november ga ik dan weer
terug naar Afghanistan en
dan blijf ik daar tot 4
februari. Op 4 februari
vertrekken we weer uit
Afghanistan en vliegen dan
naar Kreta. Op Kreta
blijven we 2 dagen, en
tijdens deze dagen hebben
we verschillende
gesprekken met personen
(psychologen??) om een
eventuele trauma te
onderkennen om vervolgens
een behandeltraject te
starten. Het is dat deze
gesprekken een verplicht
karakter hebben, want ik
vermoed dat ik geen
gesprekken nodig zal
hebben, want ik loop hier
geen patrouilles waarbij
ik een vuurgevecht terecht
kan komen, en het enige
bebloede vlees wat ik heb
gezien is wanneer ik mijn
biefstuk doorsnijd.
Gelukkig maar!
Tot slot zal ik nog even 2
foto's meesturen: de ene
foto is een indruk van
mijn "slaapkamer" en de
andere is een "stoere"
foto op de schietbaan.
groetjes en tot november
Mike Backers
