Donderdag 11
februari 2010 was het wederom
zover, we mochten weer eens
aantreden in de
recreantencompetitie. Deze keer
betrof het een “thuiswedstrijd”
tegen het altijd sterke De
Burcht. Het is natuurlijk geen
echte thuiswedstrijd, want thuis
heb ik geen badmintonbaan, maar
dit even ter zijde.
Dat het moeilijk
zou worden blijkt wel uit onze
eerdere gespeelde wedstrijden
tegen hen, want als die al werden
gewonnen door ons, dan ging dat
altijd vrij moeizaam. En omdat wij
onze eerste wedstrijd tegen BC
Bergen hadden verloren,
moesten wij nu toch wel een goed
resultaat neer gaan zetten. Waar
wij verloren hadden van BC
Bergen, daar heeft De
Burcht wel een goed resultaat
weten te behalen tegen deze club
en dat zegt toch wel genoeg over
de sterkte van De Burcht.
En daarom hadden wij voor deze
gelegenheid een zeer sterk team
tevoorschijn getoverd, bestaande
uit: Peter, Ronald, Irene (C)
en Jill.
Huhhhh, waar is
Joyce gebleven, hoor ik u
denken. Nou, die kon vanwege een
rugblessure NOG niet mee
doen. Maar als u denkt dat zij
hierdoor thuis voor de buis op de
bank hangt, nou dan heeft u het
mis! Uiteraard was zij gewoon
aanwezig om te supporteren, maar
daarnaast volgt zij momenteel een
zeer zwaar en intensief
trainingsprogramma om toch weer zo
snel mogelijk fit te worden.
Langzaam is zij toch weer begonnen
met voorzichtig te badmintonnen en
dan is het nog even afwachten hoe
de rug het houdt en vooral hoe het
de volgende dag aan zou voelen.
Persoonlijk denk ik dat het wel
goed zit met haar rug. Sterker
nog, Ik denk dat ze de volgende
dag nergens last van zal hebben.
Maar ja, dat weet je natuurlijk
nooit van te voren.
Maar goed, wij
hadden zoals u leest een zeer
sterk team, maar wat te denken van
het team van De Burcht? Met
Anton, Matieu, Amber en Daphne
stond daar wel even een team die
in de “echte” competitie
ongeslagen kampioen is geworden.
Kortom: wij waren gewaarschuwd!
Zoals gewoonlijk
werd begonnen met het mannendubbel
…………. Oh nee, toch niet. Voor de
verandering werd er deze keer
begonnen met het vrouwendubbel. 1
van de dames (lees: Amber)
van De Burcht wou het
vanavond niet te laat maken en
vroeg daarom of we eerst haar
partijen konden spelen, zodat ze
op die manier bijtijds naar huis
kon.
Bijtijds naar huis
…………………………… Ja hoor, alsof dat
gaat lukken!!!!
Maar goed, Irene
(C) en Jill mochten dus de
baan betreden en daarbij mochten
zij het dus opnemen tegen Amber
en Daphne. Zoals ik net al
schreef wou Amber het niet
al te laat maken en dus werd
meteen maar even begonnen met een
3-setter. Met een hoop babbels
(daar hebben we Jill voor)
en een hoop gekreun (daar hebben
we Irene voor), werd de
eerste set met 19-21
gewonnen door de dames van De
Burcht. Uiteraard waren de
Dorus-dames niet van plan om
zich zomaar gewonnen te geven en
dus besloten zij om het wel
bekende “stapje erbij” te zetten.
Dit resulteerde meteen in
resultaat (???), want de tweede
set ging met 21-16 naar
Jill en Irene (C).
En zo was
dus de eerste 3-setter een feit.
In deze derde set
ging het vervolgens behoorlijk
rap, want met 21-13 zette
Jill en
Irene (C) Dorus op een
1-0 voorsprong.
Hopelijk kunnen de
Dorus-dames dit kunststukje
volgende week tegen BC Bergen
herhalen, maar dat zal nog
moeilijk genoeg worden. Voor die lastige
vrouwendubbel verwacht ik dan ook
een zware 3-setter. Maar ook dit kan je
van te voren natuurlijk niet weten
………. Of je moet wel over hele
speciale gave bezitten !
Daar Amber toch
maar niet aan 1 stuk door wilde
spelen, werd besloten om
vervolgens eerst maar eens het
mannendubbel te spelen. Hierin mochten
Peter en Ronald het opnemen tegen
Anton en Matieu. Dit kon wel eens
een moeilijke partij worden voor
het Dorus-koppel ……. Dachten wij
van te voren.
Maar uiteindelijk
viel dat eigenlijk wel mee. Met de ervaring
alsof ze al jaren samen spelen,
wonnen Peter en Ronald de eerste
set met 21-14 en de goede lijn van
de eerste set, trokken zij
moeiteloos door naar de tweede set
en deze wisten zij dan
uiteindelijk ook met 21-18 te
winnen.
Als ze zo door
gaan, dan zal het mannendubbel van
volgende week wel eens een eitje
kunnen worden, maar dat kan je van
te voren nooit weten.
Maar wat een
weelde, Dorus stond met 2-0 voor !
Na de dubbels
volgde zoals gewoonlijk weer de
mixdubbels en hierin mochten
Ronald en Irene (ook wel het
meisje met de gladde benen
genoemd) het opnemen tegen Matieu
en Amber.
Op de baan er naast
mochten Peter en Jill het opnemen
tegen Anton en Daphne.
Laten we eens
beginnen met het mixdubbel van
Ronald en Irene.
Je zou eventueel
een heel klein beetje geneigd zijn
om misschien te zeggen dat dit wel
eens een moeilijke pot kon worden
voor de dynamische tweeling, daar
de tegenstanders niet de slechtste
mixers zijn; Maar door een
geweldig tactisch inzicht van de
oudste van de tweeling, verliep
het zeer voorspoedig voor het
Dorus-duo.
Je kunt aanvallend
spelen, je kan verdedigend spelen,
je kan eventueel vals spelen, maar
Irene kwam met de briljante
opmerking “WE GAAN ALLES TUSSEN
HET MIDDEN SLAAN”.
Nou kan je alles
door het midden slaan, maar
dat verwacht de tegenstander
misschien. Sla je alles
tussen het midden, dan hebben
de tegenstanders geen flauw idee
waar de shuttle komt.
Sterker nog, ik heb
zelfs geen flauw idee waar de
shuttle komt als je ergens tussen
het midden slaat.
Maar dat maakt
allemaal niet, want alles tussen
het midden slaan had wel als
gevolg dat Ronald en Irene vrij
gemakkelijk hun mixpartij wisten
te winnen met 21-15 en 21-14.
Dat Dorus hiermee
op een 3-0 voorsprong kwam was
natuurlijk prettig, maar dat
Ronald en Irene maar € 2,90 hoefde
te betalen (u kent het
dubbeltjesverhaal onderhand wel),
was helemaal top.
Nu we het toch over
het dubbeltjes-verhaal hebben:
Goh Peter / Jill en
Joyce (niet meespelen= wel gewoon
betalen), hoeveel moesten jullie
eigenlijk betalen? Ik zal hierbij even
van de gelegenheid gebruik maken
dat even duidelijk te vertellen
aan alle lezers.
In de eerste set
was duidelijk te merken dat Jill
nogal wat last had van allerlei
“dingetjes”. Het begon allemaal
met een rechter bil –of zo iets-
die een beetje raar deed. Als vervolgens dan
ook nog eens de linker bil van
Jill (ha, ha, dat rijmt) vrolijk
mee gaat doen met de rechter bil,
dan heeft dit allemaal toch wel
grootte gevolgen. Door dit soort
ongein raakt blijkbaar je
oriëntatievermogen een beetje in
het warretje, want als Peter
tijdens het mixen toch duidelijk
aan geeft “naar links” en Jill
gaat vervolgens naar rechts, dan
gaat er iets niet helemaal goed.
De eerste set in
hun mix stond dan ook helemaal in
het teken van het aan elkaar
wennen, maar helaas betekende dit
wel setverlies met 12 - € 2,10.
In de tweede set
herstelde de billen van Jill zich
blijkbaar en werd het samenspel
met Peter een stuk beter, dit
resulteerde in een 21 - € 1,40
winst.
In de derde set
maakte het Dorus-duo het karwei
helemaal af door met 21 - € 1,60
te winnen.
En die arme Joyce
moest vanaf de zijlijn toezien hoe
Peter en Jill met haar vermogen
speelde, want ook zij moest
uiteindelijk € 5,10 betalen.
Eigenlijk is het
wel heel flauw om zo lacherig te
doen over het feit dat Peter en
Jill / Joyce zoveel moeten betalen
en Ronald en Irene niet, want het
kan zo maar gebeuren dat volgende
week tegen BC Bergen de rollen
zijn omgedraaid.
Dan zal je zien dat
Ronald en Irene misschien wel
€
5,10 moeten betalen en Peter en
Jill / Joyce maar iets van € 2,60
…………….. ik weet niet wat het is,
maar ik heb zo’n voorgevoel dat
dit ook daadwerkelijk gaat
gebeuren.
Maar ondertussen
stond er toch wel een mooie 4-0
voorsprong voor Dorus op het
score-formulier en dus hadden we
nog maar 1 winstpartij nodig voor
de uiteindelijke winst.
Dit zou een eitje
worden, want wij hebben Jill. En als er 1 iemand
is die maar zeer zelden haar
enkelpartij verliest, dan is het
wel Jill. Dus het zat wel
goed met de uiteindelijke winst!
Ronald mocht het
spits afbijten met zijn
herenenkelpartij tegen Matieu.
In een ver, ver,
ver verleden, toen Ronald nog jong
en onschuldig was (nu is hij
alleen nog maar onschuldig), heeft
hij ooit eens tijdens het
Narcistoernooi gelijk gespeeld
tegen deze Matieu, maar de
partijen daarna heeft hij telkens
kansloos van hem verloren. En dus zou deze
partij waarschijnlijk verloren
worden door Ronald, maar dat geeft
niks want Jill maakt toch dat ene
winnende puntje wel waardoor Dorus
uiteindelijk zou winnen.
In de eerste set
ging het bij Ronald eigenlijk wel
redelijk. Lange tijd ging het
gelijk op en wonder boven wonder
wist Ronald deze set te winnen met
21-18.
In de tweede set
ging het opeens heel snel. Het ene punt volgde
het andere punt in rap tempo op en
uiteindelijk ging deze set met
21-7 naar……..………………Ronald.
Ja u leest het
goed, Ronald wist zijn enkelspel
gewoon te winnen en zo stond Dorus
met 5-0 voor.
Het zou toch wat
zijn als Ronald zijn niveau in het
enkelspel kan vast houden,
misschien dat hij dan volgende
week tegen BC Bergen ook wel zijn
enkelspel kan winnen. Ook nu weer weet ik
niet wat het is, maar ik heb
wederom zo’n voorgevoel dat dit
ook daadwerkelijk gaat gebeuren.
Op baan 2 was Peter
ondertussen begonnen aan zijn
enkelspel tegen Anton.
Nou had
Ronald zijn
enkelspel gemakkelijk gewonnen,
maar altijd heb je baas boven
baas. Met 21-9 wist Peter
de eerste set te winnen en de
tweede set won hij zelfs met 21-0.
Was
Peter dan zo
goed deze avond?
Ja, uiteraard was
hij zoals altijd zeer goed, maar
deze keer kreeg hij ook een beetje
hulp van zijn tegenstander. Anton kreeg last
van wat vochtophoping onder zijn
voet (dan moet je ook maar niet de
hele tijd op een vochtige handdoek
gaan staan) in de vorm van een
blaar en moest daardoor zijn
partij opgeven. Dit was natuurlijk
een meevallertje voor Peter, maar
of hij het volgende week ook zo
gemakkelijk krijgt is nog maar de
vraag …………………. Persoonlijk denk ik
van niet, maar dat weet je
natuurlijk nooit van te voren.
Maar ondertussen
stond Dorus wel op een 6-0
voorsprong.
De partij van Jill
slaan we even over, want die is
toch niet spannend (winnen doet ze
toch wel) en dus gaan we maar even
naar baan 4 waar Irene ondertussen
begonnen was aan haar enkelpartij
met Daphne.
Zoals we allemaal
weten is Irene dol op dit
onderdeel ……………….. NOT !
Ze besloot daarom
maar om deze ellende in rap tempo
af te werken.
In de eerste set
had ze nog wat moeite met haar
tegenstander, maar ze won deze wel
met 21-17. Dan nu nog even
snel die tweede set afraffelen en
dan kunnen we aan de borrel, dacht
Irene. Maar het verliep
niet helemaal zoals het moest bij
Irene en ze verloor de tweede set
dan ook met 17-21.
Joepie, weer een
derde set voor Irene ……………. En wat
was ze daar blij mee.
Vol goede moet ging
de derde set van start en Irene
wist het nu echt zeker “deze set
ga ik dik winnen”……………
maar ook hier ging het niet
helemaal volgens plan. Tot groot
ongenoegen van Irene ging de
partij lange tijd gelijk op.
Maar zoals het een
echte teamcaptain beaamt wist zij
bij 19-19 net even een extra
stapje er bij te doen en zo won
zij uiteindelijk met 21-19.
Oh wacht even, ik
krijg weer last van een
voorgevoel; Ja hoor, ik heb het
vermoeden dat Irene de volgende
wedstrijd tegen BC Bergen haar
enkelspel gewoon eens in 2 sets
gaat spelen in plaats van die
eeuwige 3 setters.
Al met al stonden
we nu gewoon met 7-0 voor en het
zou -met alleen nog het enkelspel
van Jill te gaan- gewoon 8-0
worden.
Dat stond gewoon
vast, dat was zo klaar als een
klontje, dat was gewoon een
zekerheidje, want Jill wint toch
altijd haar enkelspel.
De eerste set ging
(weliswaar met de nodige moeite)
zoals verwacht naar Jill en dus
waren wij nog maar 1 set
verwijderd van een 8-0
overwinning.
Maar opeens was
daar een onbegrijpelijke tweede
set, welke totaal onverwacht naar
Amber ging met 15-21. Nou, dat moet een
foutje zijn van Jill (zonder iets
te kort te doen aan Amber, want
die had duidelijk wel eens vaker
gebadmintond), want verliezen in
het enkelspel komt in haar
vocabulair niet voor.
In de derde set
ging het lange tijd gelijk op en
het leek verdomd veel op de
enkelpartij van Irene, want bij
19-19 kwam daar de versnelling
welke tot een 19-21 winst leide
……….. voor Amber.
Jawel, ook dit
leest u goed: Amber wist de eer
van De Burcht te redden door haar
enkelpartij te winnen van de bijna
onverslaanbare Jill.
Nou hoeft Jill
absoluut niet te wanhopen, want
–en ik wil niet als een soort van
nieuwe Uri Geller over komen- ik
heb het vage vermoeden dat Jill
dit “foutje” volgende week tegen
BC Bergen wel eens goed kon gaan
maken.
Maar goed,
uiteindelijk kwam er wel een 7-1
einduitslag op het scoreformulier
te staan en daar mogen wij toch
niet over klagen.
Vol goede moed
kijken we ondertussen al uit naar
de zware wedstrijd van volgende
week tegen BC Bergen. Het zal moeilijk
worden om van hun te winnen, maar
het is geen onmogelijke opgave. Maar om toch
bescheiden te blijven, voorspel ik
voor volgende week een 4-4
gelijkspel.
Natuurlijk is dit
een pure gok, maar als wij
volgende week niet winnen of
minstens gelijk spelen, dan eet ik
mijn badmintonschoenen op.
Team Dorus
Rijkers
