We noteren zaterdag
23 mei 2009, dit zou de dag worden
dat Peter, Adrie, Ronald, Joyce
en Irene, officieel tot
recreantenkampioen worden
gehuldigd. Hiervoor moesten we wel
eerst afreizen naar het altijd
mooie Bergen, alwaar er een
feestavond rondom de uitreiking
was georganiseerd.
Enkele maanden
geleden was er nog wat onenigheid
in het doorgaans toch hechte team
omtrent het wel of niet met
Ronald mee rijden van Joyce. Het zat
Ronald
destijds erg diep dat zij Peter
verkoos boven hem en daarom had
Ronald deze keer al zijn charmes
in de strijd gegooid om Joyce in
zijn autootje te krijgen. Lieve sms’jes,
schattige mailtjes en vleiende
woorden, alles heeft Ronald
gebruikt om Joyce zo ver te
krijgen en ja hoor: Eindelijk koos
Joyce een keer voor Ronald.
(even speciaal voor
Peter: Lekker Puh !!!!)
Dat Peter (en A3)
helemaal niet aanwezig zou zijn op
de feestavond doet dan ook even
niet ter zake. Maar goed, na eerst
succesvol Irene te hebben
opgehaald werd ook de tocht naar
Julianadorp –alwaar Joyce
smachtend stond te wachten- met
een positief gevoel afgelegd. Met z’n drieën werd
uiteindelijk de sporthal in Bergen
ook veilig en mooi op tijd gehaald
en zo was het eerste deel van de
avond goed verlopen.
In de kantine
aangekomen werden we met een kop
koffie / thee en een plakje cake
verwelkomd door de leden van BC
Bergen. Wat de verdere
invulling van deze avond zou
worden, was ons totaal niet
duidelijk, maar doordat ik Uri
Geller-achtige gaven bezit werd
mij al snel duidelijk dat het wel
eens met volleybal en basketbal te
maken zou kunnen hebben. Dat gevoel had ik
echt en doordat er in de zaal al
baskets klaar stonden en er een
volleybalnet hing, werd mijn
gevoel extra versterkt.
Nadat de overige
deelnemers veel te laat waren
gearriveerd en nadat iedereen was
omgekleed, werd er als eerste
begonnen met een spelletje 10-bal. Nou kan ik u wel
uit gaan leggen hoe dit spel ging,
maar tot op heden snap ik daar nog
steeds niks van, laat staan dat ik
het aan u moet uitleggen. Wat je ook deed, er
ging altijd wel ergens iets fout. Nadat we dit
spelletje met het nodige gevloek
en getier hadden we afgerond, werd
er begonnen aan het hoofdonderdeel
van de avond.
Wederom bleek mijn
voorspellende gave correct, want
twee teams mochten gaan
basketballen en de andere twee
teams mochten gaan volleyballen. Ondergetekende had
het geluk dat hij in het
basketbalteam zat bij Joyce, want
die was me toch een partij
fanatiek bezig !!!!!!!! Net als altijd
vloog ze ook deze keer ook als een
jonge hinde over de baan en
hierbij had ze nog zoveel energie
over, dat ze tussendoor ook nog
eens de scheidsrechter verbaal
aanpakte en ik heb haar zelfs in
het heetst van de strijd ook nog
een man zien neer “hoeken” die
zeker 2 meter groot was en ook nog
eens 2 meter breed. Dit laatste is
misschien wat overdreven, maar
daarmee maak je de boel wel
duidelijk. De laatste
berichten zijn dat het slachtoffer
volgende week misschien weer een
beetje vast voedsel mag gaan
nuttigen, maar daarvan houden we u
op de hoogte.
Vanuit de andere
kant van de zaal hoorde ik
geregeld “ge-auw”, gelach en zelfs
een “Joooooooooooooh Hom-Kees”
komen (voor uitleg van dit laatste
kunt u even contact opnemen met
Irene). Irene was daar aan
het volleyballen en zette daarbij
de boel flink op stelten door
onder andere een heel lief klein
aardig chinees mannetje, volkomen
belachelijk te maken. Tsja, dat kun je
nou eenmaal wel aan Irene
overlaten.
Maar goed, na een
minuut of twintig (het kunnen er
ook eenentwintig of vijf zijn
geweest), werd er van sport
gewisseld. Irene mocht gaan
basketballen en het superkoppel
Ronald / Joyce mochten gaan
volleyballen. Irene zag het
basketbal helemaal zitten en
besloot zich dan ook heel tactisch
onder de basket van de
tegenstander te settelen. Op deze manier kon
zij het gehele speelveld goed
overzien en zo stond ze altijd
helemaal vrij voor haar
teamgenoten die zich WEL
de longen uit het lijf liepen.
Ondertussen liet
Ronald zien dat hij toch wel
ergens talent in het sporten
heeft, want het volleyballen ging
hem niet onaardig af. Set-ups, blokken,
serveren, retourneren, niks was
hem te gek. En als je dan ook
nog eens Joyce in het team hebt,
dan heb je al gauw een winnend
team.
Nadat het
“heerlijke” sporten was afgerond,
was het eindelijk tijd voor het
blijkbaar favoriete onderdeel van
de Dorus-leden, namelijk: ETEN
!!!!!!!!!
BC Bergen had
heerlijke hapjes gemaakt in de
vorm van loempia’s en pang siet
…………….. pang shiet …………………. Pan
siet……….. nou ja, in ieder geval
was het iets van vlees met deeg er
om heen. Ondanks dat sommige
van die vlees/deeg dingetjes een
wat rare vorm hadden, smaakte ze
heerlijk.
En toen was het de
hoogste tijd voor het hoogtepunt
van de avond: de prijsuitreiking.
Ik zal u niet
vermoeien met de eindklassering
van de overige verenigingen en de
andere poule, het enige wat telt
is dat wij eerste zijn geworden en
hiervoor mocht ons
teamcaptainerinnetje Irene een
prachtige beker zonder inscriptie
in ontvangst nemen. Helaas was de beker
die in poule A gewonnen werd een
heel stuk kleiner dan de beker die
in poule B was gewonnen, maar het
gaat natuurlijk niet om de
grootte, het gaat er om wat je er
mee doet (dit was een zeer wijze
opmerking van de hier mee ervaring
hebbende Ronald).
Maar er waren nog
meer hoogtepunten deze avond.
Joyce viel ook nog
eens persoonlijk in de prijzen
(figuurlijk dan, want letterlijk
genomen zou je jezelf dan ernstig
kunnen blesseren). Voor haar inzet
deze avond, mocht zij de zilveren
shuttle in ontvangst nemen. Ik zal hieronder
even wat ruimte overlaten zodat
ons webmasterinnetje (en dus
machtigste persoon van de
vereniging) een foto kan invoegen
van de door haar gewonnen prijs.
ę
Nou, is deze niet
fantastisch?
Na nog een stuk of
dertig van die vlees/deeg
dingetjes te hebben gedownload en
nadat we nog even wat gekletst
hadden, besloten we om een einde
te breien (insteken, omslaan, af
laten glijden) aan deze avond.
Alle spullen werden
in de kofferbak van de toch wel
ruime auto van Ronald gegooid (op
de zilveren shuttle van Joyce na,
want deze werd de gehele tijd
trots door haar op schoot
gehouden) en de Tom-Tom werd in
gewisseld voor de Joyce-Joyce; En
zo vertrokken we weer richting
huis. Rond 00.30uur
werden Joyce en Irene veilig (en
zelfs nuchter) thuis af gezet en
zo kwam er een einde aan een
gezellig avondje uit.
Team Dorus Rijkers
(excl. A3 en Peter)
