27 maart 2008 …………… De dag dat het
team van Dorus Rijkers voor
het laatst dit seizoen mocht
aantreden in de
recreantencompetitie. Alleen de
uitwedstrijd tegen Turnlust
stond nog op het programma en dus
vertrokken Peter, Ronald,
Irene, Joyce en Jill naar het
ver gelegen Julianadorp en
uiteraard mochten onze trouwe
supporters Annet en Chantal
niet ontbreken.
In de sporthal aangekomen besloten
we eerst maar eens een bakkie
koffie / thee te downloaden in de
kantine, maar meteen diende het
eerste probleem zich al aan. Deze
kantine was rijkelijk voorzien van
sterke drank en meteen was daar
een glinstering in de ogen van
Irene te bespeuren. We weten
allemaal dat zij een klein
alcoholprobleem heeft, maar we
waren nog geen 5 minuten binnen
en Irene begon meteen al
te zeuren over een Malibu
(het moet toch niet gekker
worden!).
U moet er eigenlijk bij geweest
zijn om het te geloven, maar we
hebben 5 man nodig gehad om haar
uit de kantine vandaan te slepen.
Maar goed, op naar de zaal om daar
maar eens een aantal partijen te
gaan badmintonnen.
Uit zeer betrouwbare bron hadden
wij al vernomen dat Turnlust
tegenwoordig met nieuwe shuttles
speelt en deze zouden onwijs traag
zijn.Aan Peter en Ronald de
twijfelachtige eer om dit als
eerste te ondervinden, want zij
mochten aantreden voor hun
mannendubbel.
Om te beginnen
mochten de tegenstanders opslaan
en dit was voor het Dorus-koppel
een mooie gelegenheid om nog even
een bakkie te gaan doen, nog even
naar het toilet te gaan, nog een
bakkie te doen, een peukie te
roken, een biertje te drinken, de
haren te kammen, nog een biertje
te nemen, een borrelnootje er bij
en vervolgens terug naar de baan
te gaan om de zojuist opgeslagen
shuttle terug te slaan.
Ach ja, als de shuttle toch zo
traag is, dan moet dit allemaal
wel even tussendoor kunnen,
dachten Peter en Ronald.
Maar de shuttle bleek helemaal
niet zo traag te zijn en bij
terugkomst op de baan lag deze
befaamde shuttle dus allang op de
baan.
Dat zij vervolgens het
mannendubbel verloren met 21-19 en
21-14 lag dus niet aan hen, ze
waren gewoon verkeerd voorgelicht.
Ondertussen waren Irene en Jill
(ons pantoffeldiertje) ook al
begonnen aan hun vrouwendubbel.
Er was blijkbaar nogal haast met
het spelen van de partijen, want
er werd amper rust genomen tussen
de punten.
Dit zal vast een idee van Irene
zijn geweest, want die had
vernomen dat de kantine al
om 22.30 uur dicht zou gaan.
Om de tussenstand weer gelijk te
trekken, moesten de dames van
Dorus dus winnen en dit deden zij
dan ook.
Er was totaal geen medelijden met
de tegenstander en er werd dan ook
dik gewonnen.
De eerste set werd genadeloos met
8-21 gewonnen en ook in de tweede
set gunden zij hun tegenstanders
maar 8 punten.
Gelijk maar verder met de
mixdubbels.
Op de ene baan waren het Peter en
Joyce die hun kunsten mochten
vertonen en op de baan er naast
mochten Ronald en Irene dit doen.
Zoals bekend gaat het in het
mixdubbel niet alleen om het
winnen of verliezen, het gaat er
vooral om het aantal tegen punten
zoveel mogelijk te beperken (elke
tegen punt is een “dubbeltje” in
de pot).
Met dit in het achterhoofd speelde
Ronald en Irene een zeer sterke
partij.
Met goed loopwerk en harde klappen
van Ronald en een aan het net
excellerende Irene werd er
gemakkelijk met 13-21 en 13-21 (en
dus maar € 2,60) gewonnen.
Bij Peter en Joyce heerste
blijkbaar de gedachte dat je zo
aan het einde van de maand toch je
salaris krijgt en dus kunnen een
paar tegen puntjes meer of minder
dan geen kwaad.
De eerste set wisten zij nog met
19-21 te winnen, maar in de tweede
set liep het even niet zoals het
moest lopen en deze set werd dan
ook met 21-12 verloren. Een derde
set moest er dus aan te pas komen,
maar wederom werd het een “dure”
avond voor Super-Peter en
Dorus-Webmaster-Joyce (wat
dit betekend weet ik ook niet,
maar het klinkt wel lekker
streng).
In deze derde set werd
uiteindelijk wel orde op zaken
gesteld, want met 16-21 (en dus in
totaal € 5,60) werd deze gewonnen
door de andere “Dorus-tweeling”.
Om het tempo hoog te houden, werd
besloten om dan ook maar gelijk de
enkelpartijen te gaan spelen. Ronald beet hierin het spits af.
De vorige keer wist hij tegen deze
tegenstander in 3 sets te winnen,
maar de tegenstander vond dat hij
toen niet verloren had, want in 3
sets kan je niet verliezen (???).
“Dan maar in twee sets winnen”
dacht Ronald en zo geschiedden
het.
Met een vrij gemakkelijke 16-21 en
16-21 wist hij de partij naar zich
toe te trekken.
Op de baan er naast was Jill
ondertussen druk bezig om haar
ongeslagen status als
enkelspeelster eer aan te doen.
Het zou toch niet zo zijn dat zij
in al haar enkelspellen dit jaar
als winnares van de baan af zou
stappen?
Maar ja, als je zo goed bent als
Jill, dan is dit zo maar mogelijk.
In de eerste set bood haar
tegenstandster nog wel redelijk
partij, maar de winst ging toch
met 16-21 naar Jill.
In de tweede set liet Jill er geen
twijfel over bestaan wie de beste
was.
Werkelijk geen spaan liet ze heel
van haar tegenstandster en met een
zeer overtuigende 5-21 wist zij
ook de tweede set te winnen.
Maar naast Jill beschikt het team
van Dorus over nog een kanjer van
een enkelspeelster en dat is
Irene. En deze mocht dit laten zien op de
baan die zojuist was verlaten door
een vermoeide Ronald.
Duidelijk was dat Irene nogal
haast had, want een blik op de
klok verraadde ons dat het al
richting 22.00 uur liep en dus ging
de kantine bijna sluiten.
In rap tempo wist Irene met
7-21
de eerste set te winnen en ook de
tweede set was met 14-21 snel
voorbij.
Normaal gesproken geef je de
tegenstander na een partij nog een
handje, maar Irene was nog geen
eens uitgespeeld of ze had de weg
naar de kantine al gevonden.
De tussenstand stond ondertussen
op 1-6 in het voordeel van
Dorus
en dus was het aan Peter om de
laatste partij van dit seizoen te
spelen.
Dat dit meteen de leukste partij
van de avond zou worden, hadden we
vooraf niet gedacht.
De vorige keer wist hij nog in 2
sets van deze tegenstander te
winnen, maar deze keer zou het
niet zo gemakkelijk worden.
De eerste set ging over de gehele
duur gelijk op en uiteindelijk
ging deze helaas met 21-19 naar de
tegenstander.
“Er staat geen druk op” wist Peter
te vermelden na het verlies, maar
dit werd niet geaccepteerd door
zijn teamgenoten en door de
fanatieke supporters Annet en
Chantal.
En dus moest Peter flink aan de
bak in de tweede set en hierin
werd duidelijk dat Peter toch wel
erg gevoelig is voor de smeekbedes
van zijn teamgenoten / supporters,
want met een uiterste
krachtsinspanning wist hij de
tweede set met 17-21 te winnen.
En dus mocht Peter voor zijn
tweede drie-setter deze avond
aantreden (en daar is hij altijd
zo blij mee).
Wie deze set uiteindelijk zou
winnen, was totaal niet te
voorspellen.
Met de ene keer een lichte
voorsprong en de andere keer een
lichte achterstand op het
scorebord, ontstond er een ware
thriller op de baan. Beide spelers
moesten zeer diep gaan en dit was
voor de toeschouwers (en dit
werden er steeds meer) een waar
spektakel om te zien.
Helaas voor Peter moest hij de
derde set aan de tegenstander
laten, want met 23-21 werd eervol
verloren en zo kwam de eindstand
op 2-6 in het voordeel van
Dorus
Rijkers te staan.
Na dat Peter een droge tent had
aangetrokken (volgens een
supporter leek hij wel op een
witte Teletubbie), vertrokken wij
richting de kantine om te kijken
in welke staat Irene zich
ondertussen bevond.
Aan het begin van de avond werd er
nog druk gediscussieerd over
kolven, borstvoeding, kloven, enz.
(ja, Joyce en Irene, ik heb het
wel onthouden hoor!!!!!!), maar nu
waren de onderwerpen van de
gesprekken toch een stuk
serieuzer.
Vooral Annet kwam erg intelligent
en serieus over en als dat
gebeurd, dan is het toch echt de
hoogste tijd om naar huis te gaan.
En zo kwam er een einde aan een
gezellige avond en een einde aan
de recreantencompetitie van dit
seizoen.
Oh ja, mocht u Irene de komende
dagen nog tegen komen, praat dan
wat zachtjes tegen haar (i.v.m.
een eventuele kater) en wees een
beetje lief voor haar; Dit kan zij
momenteel hard gebruiken.
Team Dorus Rijkers
P.S.
Of het bovenstaande verhaal geheel
naar waarheid is geschreven, is
zeer twijfelachtig.
De schrijver dient dan ook niet
verantwoordelijk gesteld te worden
voor de eventuele psychische
schade welke de betrokken personen
na het lezen van dit verhaal
kunnen oplopen .
