Het was al weer 27
februari 2008, een mooie dag om
aan te treden tegen HAWA voor de
recreantencompetitie. Met de
uitslagen van de eerder tegen hen
gespeelde wedstrijden nog in het
achterhoofd (vorig seizoen 2x
verlies en dit jaar een gelijkspel
in de uitwedstrijd), wisten we van
te voren al dat het een zware
avond zou worden.
En als dan ook
nog eens 1 van de sterspeelsters
(lees: Jill) af zegt, omdat zij
zich niet helemaal Hoodje Pietje
voelt, dan wordt het er allemaal
ook niet gemakkelijker op. Maar natuurlijk
herbergt Dorus Rijkers nog meer
kanjers van spelers, die deze
zware klus ook kunnen klaren. Zo is er
Peter, die
in geval van nood kan
transformeren naar Super-Peter
(zie verslag Dorus Vs De Burcht). Tevens hebben wij
nog zijn “hulpje” Ronald, die -op
zijn tijd- ook aardig tegen een
shuttle aan kan slaan. Irene was uiteraard
ook van de partij en een Irene in
vorm, is natuurlijk heerlijk om in
je team te hebben. Maar goed, voor
zo’n competitiewedstrijd heb je
natuurlijk minstens 2 dames nodig
en het was natuurlijk nog maar de
vraag hoe het met de endorotatoren
en supraspinatus van Joyce ging.
Even voor de
simpele zielen onder ons:
De supraspinatus is
een meervoudig gevederde spier die
onder het
acromion doorloopt .
Uiteraard is
Endorotatie één van de termen die
binnen de functionele
anatomie gebruikt wordt
om een beweging in een
gewricht te
beschrijven. Dit moet men
natuurlijk niet verwarren met
exorotatie, want we weten allemaal
dat dit juist het
tegenovergestelde is…………..toch?
Maar goed, Joyce
is niet voor een kleintje
vervaardigd, Joyce is een bikkel,
Joyce is sterk, Joyce is een
doorzetter en dus deed Joyce
gewoon mee.
Of te wel, HAWA kon
haar borst nat maken!
Maar waar was HAWA,
die hadden er toch allang moeten
zijn? Uiteindelijk hadden
zij met een kleine vertraging toch
de sporthal weten te vinden;
Het bleek dat er
een verkeerde postcode in de
Tom-Tom was getoetst en zo kwamen
zij eerst in de Johannes
Brinkostraat terecht (daar waar de
boswachter woont).
Snel werd er maar
begonnen met de partijen en als
eerste mochten Peter en Ronald de
baan betreden voor hun
mannendubbel. Peter trok zijn
super-niveau van een week eerder
moeiteloos door, alleen bij Ronald
ging het allemaal wat moeizamer. Last van zijn knie?
Last van zijn tennisarm? Wat voor
smoes zou hij nu weer hebben?
Een beginnend
griepje, dat had hij nog nooit als
smoes gebruikt en dus schoof hij
deze term maar naar voren. Helaas
werd de eerste set door het
Dorus-koppel verloren met 19-21 en
dus werd het tijd voor het wel
bekende “stapje er bij”. En met
dit extra stapje er bij werd de
tweede set dan ook gemakkelijk
gewonnen met 21-13. Door deze
extra inspanning kreeg Ronald een
beetje last van zijn zicht, hij
zag steeds 3 shuttles aankomen in
plaats van 1. Met het advies “ga
voor de middelste”, werd begonnen
aan de derde set en uiteindelijk
ging -na een behoorlijke
achterstand- toch de winst naar
Peter en Ronald.
Vervolgens was het
tijd voor het vrouwendubbel. Het was enige tijd
geleden dat Joyce en Irene samen
hebben gedubbeld, maar eenmaal
begonnen aan de wedstrijd, bleek
dit geen enkel probleem te zijn. Het samenspel was
als vanouds, het was simpelweg een
lust voor het oog; Joyce en Irene
waren in topvorm! Alsof er geen
tegenstander was, wandelden zij
naar een 21-8 winst in de eerste
set en deze werd snel gevolgd door
een 21-14 in de tweede set.
En zo brachten zij
Dorus naar een 2-0 tussenstand.
De mixdubbels dan
maar: Aan het begin van
het huidige seizoen werd
afgesproken dat voor elk
tegen-punt in de mix een dubbeltje
moest worden betaald, zodat we aan
het einde van het seizoen gezellig
een avondje kunnen gaan stappen. Het dynamische duo
Peter / Joyce mochten op baan 1
proberen zo weinig mogelijk punten
tegen te krijgen en de super-twins
Ronald / Irene mochten dit zelfde
proberen, alleen dan op baan 2.
Voor het laatst
genoemde duo werd het een goedkoop
avondje, daar zij maar 26 punten
(en dus € 2,60) tegen kregen,
verdeeld over 2 sets. Met solide
spel wisten zij hun mix vrij
gemakkelijk met 21-14 en 21-12 te
winnen.
Bij Peter en Joyce
gaat het financieel blijkbaar zeer
goed, daar zij blijkbaar geen
enkel probleem hebben met het
incasseren van tegen-punten. Maar
dat ze hier in soms ook wel een
beetje overdrijven, bleek wel in
hun eerste set. Met 25-23 wisten
zij de eerste set te winnen en zo
konden zij alvast € 2,30 opzij
leggen. Toen vervolgens de tweede
set met 20-22 verloren werd, kwam
daar nog eens € 2,20 bij. Een derde set was
dus noodzakelijk om een winnaar
aan te wijzen en helaas voor Peter
en Joyce ging deze eer naar het
koppel van HAWA. Deze wisten de
derde set met 19-21 (???) te
winnen en dat waren nog eens 21
“duppies” er bij. Met een totaal van
€ 6,60 was een trip naar de
pinautomaat dus niet geheel
onlogisch.
Met nog 4
enkelspellen te gaan stond de
tussenstand dus op 3-1 in het
voordeel van Dorus Rijkers.
Irene had een zware
taak voor de boeg, want al 3 keer
eerder had zij tegenover haar
tegenstandster gestaan. Vorig
seizoen wist zij wellis waar 2x
van haar te winnen, maar beide
keren betrof het hier een
loodzware en lange 3-setter. In de uitwedstrijd
eerder dit seizoen had Irene
weinig in te brengen tegen deze
zelfde dame. Maar “resultaten
uit het verleden, bieden geen
garantie voor de toekomst” want
Irene had deze keer geen enkele
moeite met haar tegenstandster
(zoals eerder vermeld: Irene is in
top-vorm). Met 21-17 en 21-13
won zij vrij gemakkelijk haar
enkelspel en zo kwam de
tussenstand op 4-1 te staan. Een
gelijkspel hadden we hoe dan ook
al te pakken, maar we gingen
natuurlijk voor de winst.
Ronald was
ondertussen op baan 4 bezig aan
een ware slijtageslag. In zijn enkelspel
had hij behoorlijk last van zijn
opkomende “griepje” en dit had als
gevolg dat hij de eerste set
verloor met 19-21. Een week eerder
had hij zijn enkelspel al verloren
en dit zou hij deze keer toch echt
niet nog eens laten gebeuren. Het kwam van uit
zijn tenen, maar de tweede set
wist hij uiteindelijk nog te
winnen ook met 21-14. Wat volgde was een
snel bezoek van Ronald aan het
toilet, maar hier zal ik niet al
te veel over uitweiden. Dat het
bij Ronald wel voor opluchting
zorgde, bleek in de derde en
beslissende set van zijn
enkelpartij. In no-time nam hij
een grootte voorsprong van 15-1 en
winst leek een kwestie van tijd te
zijn, maar helaas bleek zijn
opleving van korte duur te zijn.
Ronald kreeg het
weer zwaar en de tegenstander wist
weer een beetje terug te komen,
maar uiteindelijk kon Ronald de
winst toch naar zich toe trekken
door met 21-13 te winnen.
Behoorlijk uit
geput bracht hij zo de tussenstand
op 5-1 en dat betekende in ieder
geval winst voor Dorus Rijkers.
Dit nieuws klonk als muziek in de
oren van Joyce, die ondertussen op
baan 1 aan haar enkelspel begonnen
was. Dit enkelspel is niet haar
favoriete onderdeel van het
badmintonnen en doordat zij toch
weer een beetje last kreeg van
haar blessure, besloot zij de
tweede set maar te laten voor wat
deze was. De eerste set had zij al
verloren met 14-21 en langer door
gaan zou niet verstandig geweest
zijn.
Ook Peter was ondertussen
druk bezig met zijn enkelspel
tegen de sterke heer van HAWA. De
eerste set had hij reeds verloren
met 14-21 en dan zou je in
principe voor de tweede set
Super-Peter te voorschijn kunnen
halen, maar dat was in dit geval
niet nodig. Super-Peter is er
alleen voor nood gevallen en
aangezien Dorus toch al van winst
verzekerd was, besloot hij zijn
magische gave deze keer niet te
gebruiken. Peter bleef deze
keer gewoon Peter om zo zijn
krachten te sparen. Helaas had dit wel
als gevolg dat ook de tweede set
verloren werd (9-21), maar de
uiteindelijke einduitslag (een
beetje dubbel op?????) kwam te
staan op 5-3.
Na dit seizoen 1
keer verloren te hebben en 2 keer
gelijk te hebben gespeeld, werd nu
dus voor de 3e keer
gewonnen. Vervolgens was het tijd
voor een hapje (deze keer verzorgd
door cateringbedrijf Kramer) en
een drankje. Aangekomen op het
balkon bleek die luidruchtige
persoon van 2 weken geleden (in de
vorm van Paul) ook weer aanwezig
en als je dit combineert met de
aanwezigheid van Gerard, dan kun
je er wel van uit gaan dat het
nachtwerk wordt.
Maar aan alles komt
een einde en zo ook aan deze
gezellige avond. Even na middennacht
vertrokken we weer richting huis,
waar ik met een moe maar voldaan
gevoel aan mijn schoonheidsslaapje
begon.
Team Dorus
Rijkers 1
