We schrijven woensdag 20 februari
2008, de dag dat HAWA bij
ons op bezoek kwam om eens fijn
een partijtje te badmintonnen.
Wachtend op de tegenstander
begonnen we alvast met wat
warming-up en wat schetste onze
verbazing? De tegenstanders waren
mooi op tijd, alleen wat waren de
spelers van HAWA veranderd!
Sterker nog, ze leken sprekend op
de spelers die bij De Burcht
spelen. Al snel werd duidelijk dat
wij ons vergist hadden; We mochten
tegen De Burcht aantreden
en niet tegen HAWA. Maar
dat verandert de zaak wel een
beetje, want het team van De
Burcht herbergt toch wel erg
sterke spelers (verwijzend naar de
5-3 nederlaag in de
uitwedstrijd).
Maar wij hadden voor hen ook een
verrassing in petto! Ons team
bestond deze keer niet alleen uit
Peter, Ronald, Jill en Irene;
Nee, ook Joyce was weer
terug gekeerd in ons team. En een
Joyce zonder lastige
endorotatoren en supraspinatus,
is natuurlijke altijd een
meerwaarde.
Vol goede moed gingen we van start
met het mannendubbel. Peter en
Ronald speelden goed in de
eerste set, het instappen bij de
smashes was voortreffelijk, de
ruimte werd goed benut en het
loopwerk ging naar behoren.
Allemaal ingrediënten die leidde
naar winst in de eerste set (21-15).
Als dit niveau zo door getrokken
kon worden, dan mocht de tweede
set toch geen probleem zijn.
Maar
door onduidelijke redenen daalde
het niveau bij Ronald en Peter
drastisch in deze tweede set en
met 13-21 werd deze dan ook
verloren. Gelukkig werd de draad
in de derde set weer op gepakt en
met zelfs nog beter spel dan in de
eerste set, werd deze dan ook
gewonnen met 21-10.
En zo kwam Dorus Rijkers op een
1-0 voorsprong.
Vervolgens was het de beurt aan
Jill en Irene en hun
vrouwendubbel.
Nou zijn de heren bij De Burcht al
niet de minste, maar van de dames
van dit team is het al helemaal
moeilijk winnen. Tijd voor wat
doping voor Jill en Irene, dacht
Ronald!
Na wat gegrabbeld te hebben in het
doosje van Ronald (Huh!!!!!!),
werden de nodige energietjes
gedownload, maar dit leek wel een
negatieve werking te hebben.
In de eerste set konden de dames
van Dorus nog redelijk mee komen,
maar toch werd deze met 14-21 verloren. In de tweede set
liep het allemaal wat stroever,
maar met de nieuwe puntentelling
moet je minsten toch wel een punt
of 10 kunnen scoren ………………
tenminste, dat zou je denken.
Helaas, deze 10 punten werden niet
gehaald; Met 3-21 werd toch wel
redelijk kansloos verloren en zo
kwam de tussenstand op 1-1.
Om dit snel te vergeten, gingen we
gelijk maar verder met de
mixdubbels.
Op baan 1 betraden Peter en Joyce
(wat is het toch heerlijk dat ze
terug is) het speelveld en Ronald
en Irene mochten het (???) doen op
baan 4. Waar de speelstijlen van
Jill en Peter in de eerdere
competitieronden niet helemaal op
elkaar afgestemd waren, bleek het
koppel Peter / Joyce als een
geoliede machine te lopen. Alleen
de tegenstanders van hen bleken
ook aardig op elkaar ingespeeld en
wat volgde was een leuke partij.
In de eerste set moest Joyce nog
even in het wedstrijdritme komen,
met als gevolg dat deze set werd
verloren met 14-21.
De tweede set daar in tegen
verliep een stuk beter, maar
helaas bleek de tegenstander net
een maatje te groot. Met 18-21
ging ook deze set en dus
partijwinst naar het koppel van De
Burcht.
Ronald en Irene deden het op baan
4 net iets beter dan Peter en
Joyce.
In de eerste set ging het lange
tijd gelijk op, maar aan het einde
bleken zij net over iets sterkere
zenuwen te beschikken dan de
tegenpartij en dit had als gevolg
dat zij de eerste set wisten te
winnen met 21-17. In de tweede set
keek het Dorus-koppel lange tijd
tegen een kleine achterstand aan,
maar met de zelfde stalen zenuwen
als in de eerste set wisten zij
alsnog de tweede set met 22-20 in
winst om te zetten en zo kwam de
tussenstand op 2-2 te staan.
Met nog drie enkelspellen te gaan,
kon het dus nog alle kanten op.
Nu zult u misschien denken dat
zo’n wedstrijd toch 4 enkelspellen
bevat, maar daar was nu geen
sprake van. Bij 1 van de dames van
De Burcht was een dag eerder bloed
afgetapt en hier door had deze nog
een beetje last van duizeligheid.
Er werd dus besloten om dit
enkelspel gewoon aan Dorus te
gunnen. Het damesenkelspel tegen
de sterkste dame van De Burcht
bleef gewoon staan en hierdoor
ontstond er een kleine discussie
bij de Dorus-dames. Irene had al 2 partijen gespeeld
(Mix & vrouwendubbel), terwijl
Jill nog maar 1 partij
(vrouwendubbel) had gespeeld.
Geheel vrijwillig en spontaan bood
Irene –soepel en sociaal als zij
is- aan om de partij door Jill te
laten spelen, zodat ze dan allebei
2 partijen hadden gespeeld.
Met 1 blik op de sterke dame van
De Burcht sloeg Jill dit aanbod
vriendelijk af, waardoor Irene met
frisse tegenzin alsnog de baan op
moest. Dat Irene vervolgens niet
tegen deze dame was opgewassen
bleek wel uit de einduitslag. Met
14-21 en 9-21 verloor zij de
partij en zo stond de tussenstand
ondertussen op 3-3.
Ronald was ondertussen op baan 3
druk bezig met zijn enkelpartij.
Lange tijd ging de partij in de
eerste set gelijk op, maar
uiteindelijk wist zijn
tegenstander deze set met 17-21 te
winnen. In de tweede set had
Ronald steeds een kleine
voorsprong, maar uiteindelijk
bleek toch dat hij te weinig op
zijn enkelspel traint (eigenlijk
gebeurd dit nooit) om het in zo’n
geval ook uit te spelen. Sterker
nog, ook deze set en dus winst van
de partij ging naar de
tegenstander.
Met een toch wel flink balende
Ronald –want die vond het verlies
toch echt wel onnodig- kwam de
tussenstand zo op 3-4 in het
voordeel van De Burcht.
De druk lag nu dus helemaal bij
Peter.
Alleen hij kon er nog voor zorgen
dat De Burcht met een gelijk spel
naar huis gestuurd kon worden,
maar dan moest hij wel zijn
enkelspel winnen. De druk was dus
groot, kon hij deze wel aan?
Maar onder druk is Peter op zijn
best. Op dit soort momenten komt
zijn ware aard naar boven.
Nu moest hij laten zien wat hij
werkelijk kan.
Maar Peter is goed,
hij is
briljant,
hij is sterk,
hij is
………………………..,
Hij is……………………..
De eerste set werd een ware
slijtage slag, maar met 21-19 trok
Peter toch aan het langste eind.
De tweede set verloor hij wellis
waar met 13-21, maar het leek wel
of hij dit expres liet gebeuren.
Een derde set moest er dus aan te
pas komen en het leek er inderdaad
op dat Peter de tweede set alleen
maar gebruikt had om op adem te
komen, want in no-time stond hij
een straatlengte voor in punten.
Deze partij ging hij gewoon
winnen, dat kon gewoon niet meer
mis gaan.
Maar opeens was daar een weder
opstanding van zijn tegenstander.
De partij werd alsnog een ware
thriller, maar Peter zou geen
Super Peter zijn als hij deze
partij alsnog zou verliezen.
Met 21-19 trok hij de partij
alsnog naar zich toe en zo kwam de
eindestand op 4-4.
Tevreden betraden we het balkon en
onder het genot van een hapje en
een drankje werd er nog gezellig
na gepraat.
Tegen twaalf uur was het mooi
geweest en vertrokken we richting
huis.
En allen hadden we eigenlijk het
zelfde gevoel, een gevoel van
trots.
Want wat waren we trots op ONZE
Peter !!!!!!!
Team Dorus
Rijkers
