Donderdag 10 januari 2008 was het
eindelijk zover, de
recreantencompetitie ging voor
Dorus Rijkers eindelijk van start.
Met knikkende knieën en lood in de
schoenen reisden Peter, Ronald,
Jill, Irene en de
supporters Annet en Chantal af
naar het regenachtige Anna
Paulowna om daar aan te treden
tegen het sterke De Burcht.
Jawel, u leest het goed: Met
knikkende knieën en lood in de
schoenen gingen we daar heen, want
de 7-1 nederlaag van vorig
jaar stond nog vers in ons
geheugen. Een sterspeelster van
ons (lees: Joyce) moest
helaas ook nog eens verstek laten
gaan vanwege een blessure (iets
met een hoop onduidelijke en
vooral moeilijke woorden) (red.webmaster:
endorotatoren en supraspinatus),
maar gelukkig voor ons hebben wij
natuurlijk altijd nog de altijd
bloedfanatieke en in super vorm
verkerende Jill achter de
hand om de plaats van Joyce
in te nemen.
Als eerste partij mocht Jill
gelijk aantreden met Irene
voor het vrouwendubbel. Dat dit
geen gemakkelijke partij zou
worden was van te voren al
duidelijk, daar De Burcht over
zeer sterke dames beschikt. De
eerste set werd dan ook met
21-18 eervol verloren. Maar
Irene en Jill zijn natuurlijk niet
de minste speelsters en ze
besloten daarom ook maar om in de
tweede set een stapje extra bij te
zetten en dat resulteerde in set
winst (21-23) voor Dorus.
Helaas konden zij het eerder
genoemde “extra stapje” in de
derde set niet volhouden en zo
werd de derde set dan ook verloren
met 21-14.
Toen was het de beurt aan Peter en
Ronald in hun mannendubbel.
Maar wacht eens even, hadden zij
vorig jaar hun mannendubbel tegen
deze tegenstander niet
verloren??????????
Ja, het gebeurd zelden dat zij hun
dubbel verliezen, maar verleden
jaar tegen De Burcht was dit toch
echt wel het geval.
Dit moest dus maar even recht
gezet worden!
Met solide spel van Ronald
en
werkelijk prachtige acties van
Peter (deze laatste liet ook een
aantal keren zien dat hij beschikt
over een goddelijk lichaam, maar
dit even ter zijde) lieten zij dan
ook blijken dat het verlies van
vorig jaar een incident was.
De eerste set was nog even
spannend, maar werd uiteindelijk
door Peter en Ronald gewonnen met
17-21.
In de tweede set kwam het
Dorus-duo geen moment in de
problemen en deze werd dan ook
gemakkelijk gewonnen met 15-21.
En zo werd de tussenstand dus weer
gelijk getrokken.
Vervolgens was het de beurt aan
Ronald en Irene om -met hun
mixdubbel- Dorus op voorsprong te
zetten.
Vol goede moed werd het veld
betreden, het inslaan ging lekker
en het vertrouwen groeide.
De toss werd dan wel verloren,
maar nog steeds waren Ronald en
Irene er van overtuigd dat zij
deze mix wel even gingen winnen.
Wat er vervolgens gebeurde, is
eigenlijk een beetje onduidelijk.
U kunt het navragen aan hen, maar
zowel Ronald als Irene weet zich
weinig tot niks meer te herinneren
van deze partij.
Dat zij deze mix blijkbaar met
21-5 en 21-10 hebben verloren,
zullen we hierbij dan ook maar
niet vermelden.
Tussenstand 2-1
Gelijk tijdig werd op een andere
baan het mixdubbel van Peter en
Jill gespeeld.
Dit duo had nog niet zo vaak met
elkaar gespeeld en moest dus nog
even aan elkaar wennen.
Des ondanks ging het niet verkeerd
met hen, maar helaas werd de
eerste set verloren met 21-18.
En dus moest er dan maar via een
drie setter gewonnen worden,
dachten Peter en Jill.
En ja hoor, de tweede set werd dan
ook door hen met 16-21 gewonnen.
Na een kleine rust pauze ging de
derde en beslissende set van
start.
Zowel Peter als Jill haalde alles
uit de kast om deze set te winnen,
maar helaas werd deze thriller van
een set nipt verloren met 21-19.
De tussenstand was nu dus 3-1 en
het doemscenario (7-1 verlies) van
vorig jaar kwam toch weer akelig
dicht bij, onder andere omdat
Irene een zeer zware partij te
wachten stond in haar vrouwen
enkelspel.
Nou is Irene natuurlijk niet voor
een kleintje vervaardigd, maar
haar tegenstander was toch wel erg
goed.
Deze speelt namelijk wekelijks op
hoog niveau competitie (2e
klasse landelijk) en dit in
tegenstelling tot Irene die
ietsjes minder vaak haar op
enkelspel oefent.
De eerste set werd dan ook vrij
kansloos door Irene verloren met
21-9 en de angst voor een
afstraffing hing dan ook in de
lucht ……………………………………………………. Maar
daar dacht Irene blijkbaar anders
over.
Als een ware “Mia Audina” knokte
Irene voor alles wat ze waard was
en de tweede set verliep dan ook
zeer spannend.
Helaas werd deze set uiteindelijk
toch nog door Irene met 22-20
verloren, maar dat zij zich
hiervoor niet hoeft te schamen,
mag toch wel duidelijk zijn.
Met een 4-1 tussenstand op het
scorebord, werd duidelijk dat een
uiteindelijk gelijkspel het hoogst
haalbare zou zijn.
Dit betekende dan wel dat Ronald,
Peter en Jill hun enkelspel
moesten winnen.
Als eerste mocht Ronald aan de
bak.
Verleden jaar werd tot twee keer
toe van zijn tegenstander
verloren, dus dat werd geen
gemakkelijke opgave.
De eerste set ging zeer
gelijkwaardig op tot 19-19, maar
toen kreeg Ronald de ingeving “nu
ik toch zo ver ben gekomen, dan
kan ik net zo goed even deze set
gaan winnen”.
En zo geschiedde het, Ronald won
de set met 19-21.
In de tweede set bleek de
tegenstander moe gestreden en zo
kon Ronald uiteindelijk
gemakkelijk de tweede set naar
zich toe trekken met 16-21.
De achterstand werd hierdoor dus
verkleind naar 4-2 en een
gelijkspel was dus nog steeds
mogelijk.
Vervolgens was het de beurt aan
Jill.
In de eerste set van haar vrouwen
enkelspel ging het ook hier tot
19-19 gelijk op.
Blijkbaar kreeg Jill toen zo’n
zelfde ingeving als Ronald en ook
zij wist de eerste set met 19-21
te winnen.
In goed overleg besloten Jill en
haar tegenstander om even een
kleine pauze in te lassen, omdat
beide speelsters aardig op
instorten stonden.
Waar Jill in deze pauze een bleek
gezicht vertoonde, bleek haar
tegenstandster het
tegenovergestelde te hebben. Deze
lag met een vuurrood gezicht op de
baan uit te puffen.
In de tweede set bleek
overduidelijk Jill over de langste
adem te beschikken.
Zonder enig medelijden mepte zij
haar tegenstander in kort
tijdsbestek ongenadig hard van de
baan met 9-21.
En zo werd de tussenstand dus naar
een 4-3 achterstand terug
gebracht.
Aan Peter was het dus de eer om
een gelijkspel uit het vuur te
slepen.
Dit mocht op
zich geen problemen
op leveren, want verleden jaar
wist hij toch ook van deze
tegenstander gemakkelijk te
winnen.
Met zijn brace deze keer om de
goede enkel (????????) ging hij
van start in zijn mannen enkel.
“Als ik nou de eerste set win, dan
komt het wel goed” dacht Peter,
maar helaas gebeurde dit niet.
Met
21-19 verloor hij de eerste
set, waardoor hij in de tweede set
vol aan de bak moest.
De twee heren bleken behoorlijk
aan elkaar gewaagd en het ging dan
ook gelijk op.
Uiteindelijk wist Peter met een
20-22 winst de tweede set naar
zich toe te trekken en om de
uiteindelijke 4-4 eindstand te
bereiken, moest er dus nog een
derde set
aan te pas komen. Peter deed er alles aan om te
winnen, maar uiteindelijk bleek
zijn prachtig vorm gegeven lichaam
net kracht te kort te komen en hij
verloor de set met 21-16.
Helaas werd het dus een 5-3
einduitslag.
Maar deze was wel een beetje
geflatteerd, want met een aantal
partijen grepen we steeds net aan
het kortste eind.
Na nog even na gezeten te hebben
onder het genot van een hapje een
drankje, gingen we weer op huis
aan in de wetenschap dat de punten
dan maar in de komende wedstrijden
gepakt moeten gaan worden.
Dorus
Rijkers 1
