Hey hallo allemaal, hier is
weer jullie enige echte eigen
Dorus mascotte Lady.
Het is jullie misschien
opgevallen dat ik de laatste
tijd niet meer aanwezig ben op
de badmintonavonden en wie kan
de reden hiervoor nou beter
uitleggen dan ik zelf.
Dus ik dacht bij mezelf “kom,
laat ik eens een stukje
schrijven voor in de Gele
Rakker”.
Maar helaas, deze is er niet
meer.
Dan maar mijn verhaal op de
site zetten! (ja, ook deze
hond gaat met haar tijd mee)
Dus ik ben achter de computer
gekropen en heb mijn
verhaaltje naar Joyce
gestuurd, met de vraag of zij
deze op de site wil zetten.
En zie hier het resultaat.
Maar goed, nu de essentie van
dit verhaal: Waarom is mijn
goddelijke lichaam niet meer
te aanschouwen tijdens de
badminton uren in het Etty
Hillesum College?
Ik kan er wel om heen gaan
draaien, maar het komt er
gewoon op neer dat ik oud
wordt.
Ik ben alweer bijna 13 jaar
oud en dat is een behoorlijke
leeftijd voor zo’n rashond als
ik.
Ik mag nog echt niet klagen
wat betreft mijn gezondheid,
maar ik begin toch wel de
nodige ouderdomskwaaltjes te
vertonen.
De conditie om naast de fiets
naar de sporthal toe te rennen
is nog ruimschoots aanwezig
(logisch, want ondertussen doe
ik dit al zo’n 8 jaar lang),
alleen gaat het allemaal wel
wat moeilijker en vooral
langzamer.
Dit heeft dan weer als gevolg
dat ik altijd een paar uurtjes
nodig heb om bij te komen en
dat kan ik dan wel doen in of
op de sporttas van mijn
baasje, maar thuis op de bank
(dat zien die baasjes dan toch
niet) ligt het veel prettiger.
Dan is er ook nog het probleem
dat veel Dorus-leden beginnen
te klagen over het feit dat ik
de laatste tijd zo slecht
luister.
Dat ik volgens hen zo slecht
luister, is vrij logisch te
verklaren.
Ik ben namelijk nogal
slechthorend ………zeg maar
gerust doof ………geworden in de
loop der tijd.
In mijn geval is dit doof
worden niet zo heel erg
zielig, want zoals een wijze
reu ooit al eens zei:
“Ieder nadeel heb zijn
voordeel “.
We komen ondertussen alweer
aardig in de richting van Oud
en Nieuw en als ik ergens
doodsbang voor ben, dan is het
wel voor dat akelige
knalvuurwerk.
Nou, dat probleem is met het
wegvallen van mijn gehoor
definitief verholpen, dus laat
nu maar komen dat Oud en
Nieuw!
Een ander kwaaltje waar ik
ondertussen last van heb, is
dat mijn zicht ietsjes aan het
verslechteren is.
Normaal gesproken zag ik de
personen die altijd wat
lekkers voor mij mee namen al
van mijlenver aankomen, maar
nu zie ik dat niet zo scherp
meer.
Dadelijk begroet ik misschien
wel iemand die niks voor mij
mee heeft en dan zegt die
persoon dat ik weg moet wezen.
En dat schiet ook niet echt
op, want ik hoor dat niet meer
als ze zoiets zeggen.
Maar dit alles is op zich niet
zo’n probleem natuurlijk, maar
wat wel een groot probleem is,
is mijn blaas. De laatste tijd
is mijn blaas een beetje haar
eigen leventje gaan leiden.
Momenteel ben ik nog wel
redelijk de baas over mijn
blaas, maar het wordt wel
steeds moeilijker.
Als ik nu blaf dat ik nodig
moet, dan moet ik ook echt
heel nodig en vooral heel
snel.
Dan kan ik niet meer wachten
tot die baasjes van mij
eindelijk eens van de
badmintonbaan af komen om mij
naar buiten te laten en Tsja,
dan kan er wel eens een klein
ongelukje gebeuren.
En dus heb ik samen met mijn
baasjes maar besloten om
voortaan op de woensdagavond
lekker thuis te blijven.
Alleen als die baasjes van mij
op woensdagavond –voordat ze
naar badminton gaan- beneden
komen met die sporttas, dan
heb ik het wel even moeilijk.
Maar gelukkig ben ik dan niet
alleen thuis, want mijn
grootte vriend Tim is er ook
en natuurlijk mijn
poezen-vrienden: Dikkie,
Miss-poes en Who’s - de poes.
Misschien dat ik nog wel eens
een keertje kom kijken hoor,
maar dat merken jullie dan
vanzelf wel.
Ik vond het altijd wel heel
erg gezellig bij jullie en ik
mis jullie ook best wel een
beetje.
Alvast prettige feestdagen en
misschien tot snel,
Lady.
