Het was weer
zover, we mochten voor de
recreantencompetitie deze keer
aantreden tegen HAWA 1
uit het altijd pittoreske
Tuitjenhorn. Voor deze
thuiswedstrijd was het
oorspronkelijke team van
Dorus in ere hersteld,
want door de afzegging van
Jill bestond het team deze
keer uit Peter, Ronald,
Joyce en Irene.
HAWA 1
bestond uit Rene, Rene
(nee, ik stotter niet, voor
het gemak waren er twee
Rene’s), Astrid en Lida.
Al voor dat we
begonnen aan de partijen, was
er al wat opwinding op de
tribune. Geregeld
klonken daar de woorden “ik
ben een hertje, ik ben een
hertje”, wat dit nou
precies was wisten we op dat
moment nog niet.
Als eerste werd
er zoals gewoonlijk begonnen
met het mannendubbel. Peter en Ronald
mochten het hierin dus opnemen
tegen Rene en Rene.
Daar waar
Ronald nog steeds ongeslagen
is in het mannendubbelspel,
daar was Peter uit op wraak. Een week eerder
had laatst genoemde namelijk
zijn mannendubbel verloren en
hij wou per se bewijzen dat
dit niet aan hem had gelegen.
Ronald kon toen
niet aan de zijde van Peter
staan en zijn plek werd toen
in genomen door een niet nader
te benoemen persoon genaamd
Adrie.
In het
mannendubbel van vanavond werd
al snel duidelijk dat de
verliespartij van een week
eerder nooit aan Peter had
kunnen liggen, want hij
speelde fantastisch. Met 21-13 wist
hij samen met Ronald de eerste
set vrij gemakkelijk te
winnen.
In de tweede
set namen de regerende en
aanstaande (???)
Narciskampioenen wat gas
terug, maar middels een klein
eindsprintje wisten zij deze
set uiteindelijk wel te winnen
met 21-19.
En zo stond
Dorus zomaar op een 1-0
voorsprong.
1 iets werd wel
duidelijk, Adrie was de week
ervoor gewoon de zwakste
schakel.
Wederom klonk
er vanaf de tribune “ik ben
een hertje, ik ben een hertje”,
afgewisseld door “Roekoe,
Roekoe”. Wij besloten hier
verder geen aandacht aan te
besteden.
Hierna was het
de beurt aan sexy Joyce
(hierover zo meer) en Irene
“ik doe alles graag in 3-sets”
Kramer.
Joyce en Irene
gingen furieus van start en
nog voor dat ondergetekende
zijn pen en papier
tevoorschijn had getoverd voor
de nodige aantekeningen,
hadden zij de eerste set al
gewonnen met een zeer
gemakkelijke 21-11.
In de tweede
set was het de hoogste tijd
voor het altijd weer
terugkerende “stapje erbij”,
alleen waren dit niet de
gehoopte stapjes van het
Dorus-duo, want het waren de
dames van HAWA die dit stapje
deden. Met 17-21 ging
deze tweede set uiteindelijk
dan ook naar Astrid en Lida. En zo deed
Irene haar bijnaam alle eer
aan, want de eerste 3-setter
van de avond was een feit.
In deze derde
set was daar toch het extra
stapje van de dames van Dorus
en uiteindelijk zette zij
Dorus op een 2-0 voorsprong
door met 21-18 te winnen.
Nadat er
ondertussen heel wat klachten
waren binnen gekomen over dat
rare ‘ik ben een hertje, ik
ben een hertje” en “Roekoe,
Roekoe”, is ondergetekende
maar eens op onderzoek uit
gegaan. Al snel kwam ik
uit bij “De Boswachter” die
zich alvast inleefde in haar
nieuwe rol als opvolgster van
Marijke Helwege. (mocht u hier
niks van begrijpen, dan heeft
u pech gehad, want ik ga het
niet uitleggen).
Nadat deze met
harde hand uit de zaal was
verwijderd, keerde de rust
terug en konden we verder gaan
met de mixpartijen.
Op baan 2
traden Ronald en Irene aan in
hun mix tegen Rene en Astrid
en op baan 3 mochten Peter en
Joyce dit doen tegen Rene en
Lida.
Over de laatst
genoemde partij valt eigenlijk
weinig te vertellen. Peter en Joyce
waren heer en meesteres in
deze partij. Met het
grootste gemak walste zij over
hun tegenstanders heen. Met 21-14 en
21-12 onderstreepte zij
nogmaals hun goede Narcis-vorm
en zetten ze Dorus op een
3-0
voorsprong.
Persoonlijk
denk ik dat zij te vroeg in
het seizoen pieken, tenslotte
moet het 28 maart
(Narcistoernooi Anna Paulowna)
pas echt gebeuren. Ronald en Irene
lieten wat dat betreft zien
hoe het daadwerkelijk moet.
In hun eerste
set wonnen zij vrij eenvoudig
met 21-16 van Rene en Astrid. Maar broer en
zus wilden nog niet hun beste
spel laten zien en besloten in
de tweede set wat gas terug te
nemen. Zij willen pas
op het Narcistoernooi gaan
knallen en daarom gunde zij de
tweede set met 19-21 aan hun
tegenstanders. Deze tweede set
verliezen ging nog moeilijk
zat en om hun tegenstanders
extra te helpen, besloot Irene
daarom de meeste shuttles
“uit” te slaan of de shuttle
in het net te slaan. Deze
liefdadigheidsactie viel in de
goede smaak bij Ronald en hij
dacht bij zich zelf “dat wil
ik ook doen”. En dus besloot
hij in de derde set (Jawel,
weer een derde set voor Irene)
ook de shuttles “uit” te slaan
Irene kon dit
blijkbaar niet hebben en sloeg
de shuttles nog veel verder
uit. Ronald liet dit
vervolgens niet op zich zitten
en sloeg de shuttles nog veel
verder uit. Uiteindelijk
was de gehele zaal bezaaid met
shuttles, behalve op de plek
waar de shuttles uiteindelijke
diende te komen. Uiteindelijk
draafde zij een beetje te veel
door met deze
liefdadigheidsactie en
vergaten zij zomaar om de
derde set wel even te winnen. Met
11-21
verloren zij deze set en zo
dus ook de partij. Maar dit had
absoluut niks te maken met
slecht spelen of met niet in
vorm zijn, het had alles te
maken met het op het
Narcistoernooi willen pieken.
Wat wel een
klein beetje kinderachtig was,
was de reactie van Peter en
Joyce over het feit dat zij
maar € 2,60 hoefde te betalen
en Ronald en Irene maar liefst
€ 5,80. Persoonlijk zou
ik nooit dat soort opmerkingen
maken, zo ben ik dan ook wel
weer.
De tussenstand
stond tussendoor wel op 3-1 in
het voordeel van Dorus.
Met nog 4
enkelspellen te gaan, was er
dus nog niks beslist. Op baan 1 mocht
Ronald in zijn enkelspel
aantreden tegen Rene, op baan
3 deed Peter dit ook (oei, dit
is een moeilijke zin), op baan
2 mocht Joyce haar krachten
meten tegen Astrid en
tenslotte mocht Irene( in 3
sets waarschijnlijk) proberen
te winnen van Lida.
Bij Ronald ging
het alles behalve goed. Daar zijn
tegenstander normaal gesproken
al te goed voor hem is, had
hij nu ook nog eens last van
(alweer) zijn knie. Tijdens de
mix partij was hij met zijn
linker been uitgegleden en
daar had zijn rechter been
niet helemaal op gerekend. Wat volgde was
er een knikje in zijn rechter
knie op een manier zoals een
knie niet hoort te knikken. Het was wel een
prachtige Telemark-landing,
maar dit terzijde en de kans
is vrij groot dat zijn knie
morgen lekker beurs is. In het begin
van de eerste set kon hij nog
redelijk meekomen, maar bij de
11 punten stopte het voor
Ronald en daarna heeft hij
zijn enkelspel nog wel
uitgespeeld, maar daarmee is
ook alles gezegd.
Met 11-21 en
6-21 kreeg hij uiteindelijk
klop van Rene.
Irene had haar
eerste set ondertussen al
gemakkelijk met 21-12 gewonnen
en was al druk bezig aan haar
tweede set. Uiteraard zou
zij deze gaan verliezen, want
anders kan je geen derde set
spelen. Maar na een
steeds kleine achterstand, was
Irene het op eens helemaal
zat.
Ze wou helemaal
geen derde set spelen en dus
kwam daar de voor haar
kenmerkende
vechtersmentaliteit naar boven
en zo wist zij de tweede set
ook gewoon te winnen met
22-20.
Jeetje Ireen,
gewoon GEEN drie-setter
deze keer.
Op baantje
nummertje 3 had Peter zijn
eerste set ondertussen
verloren met 18-21, maar dit
was gewoon tactiek van hem. Hij wou gewoon
eerst zijn tegenstander een
beetje moe maken om vervolgens
keihard toe te slaan in de
tweede en derde set.
En dit deed hij
dan ook ! Met 21-9 en
21-13 liet hij Rene alle
hoeken van de baan zien en
wist hij het beslissende punt
voor Dorus te pakken.
En ik kan me
vergissen, maar volgens mij
heb ik af en toe tijdens de
partij van Peter iets gezien
wat voor ons alweer een tijdje
geleden was, ik heb namelijk
toch echt zo nu en dan een
sprankje Super-Peter voorbij
zien komen. Ja, ja, die man
is momenteel in topvorm en
blijkbaar helemaal klaar om
het Narcistoernooi te gaan
winnen.
Maar het
hoogtepunt van de avond kwam
toch echt op naam van onze
sexy Joyce. Deze “bijnaam”
was deze avond snel verzonnen,
want wat zij allemaal op de
baan deed was bijna erotisch
te noemen. We weten
allemaal dat Irene uitblinkt
in het kreunen, maar dat Joyce
het ook kan was nog niet zo
heel erg bekend; Tenminste,
niet bij ons. De ooooeeeeh’s
en aaaaah’s vlogen over de
baan en aan de kant heb ik nog
nooit zo veel glimlachende
mannelijke toeschouwers
gezien. Dat ze
vervolgens ook nog eens heel
goed speelde in haar
enkelspel, zal wel een logisch
gevolg zijn van dit uitbundige
kreunen. Met 21-18 wist
zij de eerste set te winnen
van de toch ook sterk spelende
Astrid.
In de tweede
set nam Joyce even de tijd om
te herstellen van alle
opwinding uit de eerste set en
deze set werd dan ook gewonnen
door Astrid met 7-21.
Dat
Astrid deze
winst nodig had om even
helemaal goed in haar spel te
komen, bleek wel in de derde
set. Hierin liep zij
in rap tempo uit naar een
grootte voorsprong die never
nooit niet meer te overbruggen
zou zijn door Joyce ……………………
tenminste, dat zou je denken. Bij een
20-10
achterstand in deze derde set
wilde Joyce blijkbaar nog
eenmaal iedereen in extase
brengen en -wederom met de
nodige Oooooeeeh’tjes en
Aaaaaaaahhh’tjes- begon zij
aan een fenomenale inhaalslag. Helaas was dit
NET niet genoeg om toch nog de
derde set te winnen, want
uiteindelijk ging de winst met
17-21 toch naar Astrid.
De moraal van
dit verhaal: Hoe meer Joyce
kreunt, des te beter ging het
badmintonnen bij haar. Dus Joyce, je
weet wat je de volgende keer
te doen staat !
(Red.webmasterinnetje voor
Ronald::
)
Het
uiteindelijke eindresultaat
eindigde hierdoor op een 5-3
einduitslag in het voordeel
van Dorus Rijkers.
En wat zijn we
wijzer geworden na deze
overwinning?
Nou heel
simpel: DAT ADRIE GEWOON DE
ZWAKSTE SCHAKEL IS.
Dit slaat
werkelijk helemaal nergens op,
maar het is oh zo leuk om te
zeggen
