Woensdag 11 februari was het dan
eindelijk zo ver, onze eerste
THUIS wedstrijd stond op het
programma en tijdens deze kille
winteravond was De Burcht onze
tegenstander. Van te voren wisten
we eigenlijk al wat de uitslag zou
worden, namelijk 5–3, want op deze
uitslag schijnen wij tegenwoordig
patent te hebben (2x 5-3 winst en
1x 5-3 verlies). Alleen of het in
het voordeel van Dorus Rijkers of
in het voordeel van De Burcht
zou
zijn, was dan nog de vraag.
Maar goed, we gingen vol voor de
winst en daarvoor hadden we zelfs
een geheim wapen te voorschijn
getoverd (hierover zo meer).
Als
eerste moeten we nog even een
misverstandje uit de weg helpen,
want wie zou er nu teamcaptain of
teamcaptainerinnetje zijn.
De feiten waren als volgt: Irene
is 2x teamcaptainerinnetje geweest
en 2x is er onder haar bezielende
leiding gewonnen.
Peter daarin tegen is 1x
teamcaptain geweest en helaas is
er toen verloren.
Na zwaar overleg te hebben gehad
met haar zelf, heeft Irene toen
unaniem besloten dat zij toch echt
de aangewezen persoon is voor deze
zware taak.
Of te wel:
Peter als
teamcaptain:
Irene als
teamcaptainerinnetje:
Even na 20.00 uur kwamen onze tegenstanders
de sporthal binnen gedruppeld
(1 van hen nam deze
term wel erg serieus; Voor verdere
uitleg hierover moet men bij
Matieu (De Burcht) zijn en deze
kunt u binnenkort aanspreken hier
over op het Narcistoernooi).
Uiteraard waren hier weer de
bekende gezichten bij en we wisten
meteen dat we met sterke
tegenstanders te maken hadden,
maar dat maakte onze niks uit,
want wij hadden ons geheime wapen
(wederom hierover zo meer).
Na een intensieve warming-up (en
ons geheime wapen was behoorlijk
up-gewarmd, een beetje te veel van
het goede zelfs), werd begonnen
aan het mannendubbel.
Peter en Ronald mochten deze zware
taak op zich nemen en dit mochten
zij doen tegen Matieu en Henk.
De wedstrijd verliep zeer
“gezellig” en de eerste set werd
nipt gewonnen door het
Dorus-koppel met 21-19.
In de tweede set bleek dat de
gewenste (Narcis-)vorm bij Peter
en Ronald er langzaam aan begint
te komen, want in deze set werd
gemakkelijk afgerekend met het duo
van De Burcht.
Met de nodige gallery-play van
Peter, werd de partij met
21-9
gewonnen.
Was het dan nu eindelijk tijd om
ons geheime wapen aan het werk te
zetten?
Nee, die moest nog even wachten,
want Irene en Joyce waren
ondertussen ook al begonnen aan
hun vrouwendubbel tegen Eva en
Danielle.
Onze
dames speelde geweldig, ze hadden
alles terug, het loopwerk verliep
soepeltjes, Joyce was overal op de
baan te vinden waar ze moest zijn
en Irene draaide als een bezetene
om haar “maatje” heen. Ook hier
was duidelijk merkbaar dat alle
trainingsuren de vruchten begon af
te werpen.
Maar De Burcht bleek ook 2 sterke
dames te hebben en deze waren in
de eerste set net ietsjes beter
dan onze dames
(14-21).
En dus staken Irene en Joyce de
koppies even bij elkaar en
besloten de rackets aan te
slingeren en op elkaar af te
stemmen en ook nog eens het
welbekende stapje er bij te doen.
Tsja, als het niet gaat zoals het
moet, dan moet het maar zoals het
gaat.
Deze instelling bleek de juiste te
zijn voor de tweede set, want met
21-16 wisten zij deze set te
winnen.
In de beslissende derde set
trokken zij deze winnende lijn
moeiteloos door.
Met een 21-12 winst, brachten zij
de tussenstand op 2-0 in het
voordeel van Dorus
Ondertussen was Ronald begonnen
aan een schier onmogelijke taak,
namelijk zijn enkelspel winnen van
Matieu.
Maar als je van te voren al weet
dat het heel moeilijk zou gaan
worden, is het dan misschien niet
verstandiger om “het geheime
wapen” tegen hem te laten spelen?
Nee hoor, Ronald – eigenwijs als
hij is - vond van niet.
En dus deed Ronald zijn uiterste
best (“en meer kan je niet doen”
zeg ik altijd maar), maar net als
eerder in de competitie had hij
weinig in te brengen tegen Matieu.
Met 16-21 en 15-21 deed hij het
wellis waar iets beter dan eerder
dit seizoen, maar helaas was dit
niet goed genoeg.
En toen was het eindelijk zo ver !
Hij moest even afgestoft worden,
maar nu was het eindelijk tijd
voor “het geheime wapen”.
Peter zag het nog niet zitten om
te enkelen en zodoende werd van te
voren tijdens de rit van Hippo
naar Den Helder snode plannen
gesmeed om dit
“probleem” op te
lossen.
Onze enige echte eigen A3 zou zijn
plaats innemen en zo werd A3 ons
geheime wapen.
In zijn enkelspel stond hij tegen
een andere
oudgediende: Henk.
Om nou gelijk over hun leeftijd te
beginnen is een beetje flauw, maar
als er op 1 baan met 2 personen
een hele ruime honderd jaar
ervaring staat, dan mag je toch
wel een heel klein beetje over
oldtimers spreken.
Maar goed, dat deze klassiekers
nog steeds verdomd goed kunnen
badmintonnen werd al snel
duidelijk.
Op hun techniek was absoluut niks
aan te merken, alleen bij 1 van de
2 was het loopwerk in de loop der
jaren ietsjes minder geworden ten
opzichte van de ander.
Alleen A3 liep over de baan als
een jonge god.
Met 21-7 en 21-6 liet hij
werkelijk geen spaan heel van zijn
gewaardeerde tegenstander en zo
bracht hij de tussenstand op 3-1
in het voordeel van Dorus.
En toen was het tijd geworden om
“de pot” een beetje te gaan
spekken, want de mixpartijen
moesten gespeeld gaan worden.
Op baan 3 mochten Ronald en Irene
aantreden tegen Matieu en Danielle
en op baan 6 mochten Peter en
Joyce hun kunsten vertonen tegen
Henk en Eva.
Dat het dubbeltjes verhaal voor de
nodige concurrentie zorgt bij de
mixkoppels van Dorus, was al
duidelijk, maar dat het
tegenwoordig zo ver gaat als op
deze avond, dat moet eigenlijk
niet kunnen.
Het gerucht gaat dat Peter en
Joyce zelfs de tegenstanders aan
moedigen om het hun hondstrouwe
teamgenootjes zo duur mogelijk te
maken.
Dit op zich vind ik al schandalig,
daar ik altijd voor de volle 100%
achter mijn teamgenootjes sta en
ik ze ook zeker niks misgun, maar
zelfs de tegenstanders hebben er
tegenwoordig plezier in om de
dynamische tweeling op kosten te
jagen.
Maar goed, Ronald en Irene hadden
meteen maar besloten om hier boven
te staan en zo werd begonnen aan
de partijen.
Bij Peter en Joyce verliep het
allemaal voorspoedig en met 21-11
en 21-14 hadden zij geen kind aan
hun tegenstanders.
Uiteraard waren zij blij met de
winst, maar nog blijer waren zij
dat ze MAAR € 2,50
hoefde te betalen.
Meteen na hun partij vertrokken
zij in de richting van baan 3,
alwaar zij de verrichtingen van
hun zeer gewaardeerde (ahum !)
teamgenootjes gingen bekijken.
In de eerste set liep het nog niet
zoals het zou moeten bij Ronald en
Irene en deze werd dan ook
verloren met 16-21.
In de tweede set verliep het
allemaal al ietsjes beter, maar
nog steeds ging het nog niet
helemaal optimaal.
Met een uiterste krachtsinspanning
en vooral door zeer veel karakter
te tonen, wisten zij toch deze set
te winnen met 22-20.
Op zich was dit natuurlijk heel
prettig voor hen, alleen die 2
glimlachende figuren naast de baan
(u weet nu precies wie ik bedoel)
konden het niet laten om een keer
of twintig te vragen wat de
setstanden precies waren.
En als ze dan ook nog eens zeer
verwaand opmerken dat er nog een
derde set gespeeld dient te worden
ook……………… Nou, dan kunt u vast wel
raden waar ik mijn racket even
heen wou zwiepen.
Om een kredietcrisis bij Ronald en
Irene te voorkomen, besloten zij
om de derde set dan maar zo ruim
mogelijk te gaan winnen en zo de
schade proberen te beperken.
Maar tot groot genoegen van die 2
grappenmakers naast de baan, werkte die figuren van De
Burcht ook al niet mee.
We gaan voor de 6 euro” werd er
geroepen !
Nou dat dachten wij dus even niet
he !
Al moest er vals gespeeld worden,
bij die 6 euro zouden we niet eens
in de buurt komen.
En gelukkig voor Ronald en Irene
werd het een heel stuk minder
dan deze 6 euro.
Met 21-18 wisten zij de partij te
winnen en zo kwam de schade op (21
+ 20 + 18=) € 5,90.
Alleen de enkelspellen van Joyce
en Irene moesten nu nog gespeeld
worden en dus gingen we voorlopig
nog niet naar huis (want Irene zal
hoogst waarschijnlijk wel weer een
3-setter gaan spelen).
Eerst mocht Joyce het proberen in
haar partij tegen Eva.
Waarschijnlijk is dit niet het
favoriete onderdeel van Joyce,
maar 1 ding moet gezegd worden: Ze
wordt er wel steeds beter in.
Niet alleen haar dubbel- en
mixspel lijken met de week beter
te worden, ook in het enkelspel
staat zij tegenwoordig haar
vrouwtje (tegenhanger van “haar
mannetje staan”, voor hen die deze
zinspeling niet begrijpen).
Helaas voor Joyce was het deze
keer nog niet goed genoeg om de
winst te pakken, maar met 13-21 en
16-21 ging zij toch eervol ten
onder.
Ook Irene was ondertussen begonnen
aan haar 3-setter (???) tegen
Danielle.
De eerste set verliep volledig
volgens het wel uitgedachte plan
van Irene, deze werd namelijk
verloren met 11-21.
Dus Irene zou dan gewoon effe die
tweede set winnen en dan konden ze
nog fijn een keertje aan de bak
voor die fel begeerde derde set.
Maar ………….. maar ………..maar
………….Jeetje Irene, wat is dat nou?
Er kwam geen derde set !
Heel de sporthal stond op zijn
grondveste te schudden door alle
aanmoedigingen, maar helaas voor
Irene verloor ze de tweede set met
17-21.
Hevig teleurgesteld droop Irene de
baan af en dan weet je natuurlijk
al hoe laat het is.
Bedelend keek ze in de richting
van het balkon en vroeg of er
misschien nog ergens een
druppeltje Malibu aanwezig was.
Gelukkig is er voor Irene een
drankverbod ingesteld en hebben we
alle flessen Malibu goed verborgen
en zo is Irene alweer 3 weken
zonder drank.
Heel goed Irene, hou vol !
Heeft u het ondertussen trouwens
wel even door dat ik
waarschijnlijk de nieuwe Uri
Geller ben, want leest u nou nog
eens de tweede zin van dit verslag
(titel niet mee tellen) en kijk
dan eens wat het uiteindelijk
geworden is!
Juist, er mag best
geapplaudisseerd worden voor mij.
Om het verslag niet nog langer te
maken dan het al is, zal ik u de
details van het nazitten besparen.
Dat is misschien maar beter ook,
want u wilt echt niet weten dat
Peter verschrikkelijk heeft lopen
slijmen bij Irene. We weten
allemaal dat Irene er nog
hartstikke goed uit ziet voor haar
jonge leeftijd, maar om nou zo in
het openbaar met haar te flirten
is mijn inziens een beetje te veel
van het goede.
Maar dat het uiteindelijk een zeer
gezellige avond werd, daar was
iedereen het wel mee eens.
Team Dorus
Rijkers
