Badmintonvereniging

Dorus Rijkers

Wedstrijdverslag De Burcht - Dorus Rijkers
17 februari 2011

Oh, oh, oh, wat een ophef allemaal. Het is ondertussen een veel besproken onderwerp op Hyves; Op straat praten mensen er over; Er worden zelfs kamer vragen gesteld betreffende dit onderwerp en -zoals bijna dagelijks op de televisie te zien was- kwamen duizenden mensen samen op het Tahrirplein in Cairo (Egypte) om over dit probleem te discussiëren. Overal word dezelfde vraag gesteld “wat is nou de status van Irene in het team van Dorus Rijkers. Mocht u nou echt onder een steen geleefd hebben en heeft u nu geen flauw idee waar het allemaal over gaat, dan zal ik het nog 1 keer uitleggen. Zoals wereldwijd bekend is, beschikt team Dorus Rijkers over een aantal spelers met wel heel speciale gaven.

Zo is er Peter die –waar nodig- kan transformeren in Super Peter.

Ons webmasterinnetje Joyce is een sterk verbeterde versie van de she-Hulk en zij is tegenwoordig ook de 3-sets Queen.

Ronald is de Clark Kent (alter-ego van Superman en tevens journalist) van het team en heeft voorspellende gave ála Uri Geller.

Irene was voorheen de koningin van de 3-setters, maar deze titel is bikkelhard van haar afgenomen door Joyce en dit houdt in dat Irene alleen nog maar ons teamcaptainerinnetje is. Nou wil ik niet neerbuigend doen over deze taak, maar het is toch iets wat liever niemand wil doen. Je zou zo’n taak kunnen vergelijken met die van een klassenvertegenwoordiger of klassenboekdrager, wel een taak wat moet gebeuren, maar eigenlijk meer iets voor de wat minder populaire figuren onder ons. Nou wil ik niet suggereren dat Irene niet zo heel populair is, want dat is ze wel;  Ze is werkelijk altijd het zonnetje in huis. Maar toch heeft Irene het er wel moeilijk mee. Het is niet zo dat zij er in het dagelijkse leven heel veel last van heeft, maar toch word ze wel regelmatig na gestaard op straat en er worden vaak nare dingen over haar gefluisterd. (gelukkig is zij van dit laatste niet op de hoogte, anders kon dit wel eens verregaande gevolgen hebben voor haar psychische gesteldheid). En Irene vond het nu allemaal wel genoeg geweest en vanavond –als wij tegen De Burcht mogen aantreden - zou zij wel eens laten zien dat ook zij over bijzondere krachten beschikt. Voor eens en voor altijd zou zij deze avond gaan afrekenen met al die negatieve randzaken ……………………. …………………… ……… maar of dit ook daadwerkelijk gaat lukken, leest u in het vervolg van dit verslag.

Op donderdag 17 februari mochten wij (team Dorus Rijkers) dus weer eens een uitwedstrijd spelen tegen het altijd lastige De Burcht. En niet alleen De Burcht is lastig, ook de reis er naar toe bleek behoorlijk lastig. Zo mocht Ronald op de heenweg vol op de remmen omdat er opeens een rotonde de weg over stak en we mochten in Anna Paulowna ook nog eens gigantisch omrijden doordat er een ongevalletje was gebeurd waarbij een scooterrijder een poging had gewaagd om over een rijdende auto heen te rijden. Na een vertraging van enkele minuten bereikten we dan toch de sporthal, maar deze heftige gebeurtenissen waren natuurlijk niet bevorderlijk voor de opperste concentratie van team Dorus Rijkers. Dus mochten wij deze avond op een tweede plaats eindigen, dan weet u alvast wat hier de reden van was.

Maar goed, we komen daar nu al een aantal jaren geregeld over de vloer, dus elke keer voelt het weer aan als een soort van thuiskomen en daar aangekomen werden wij dan ook door een enorme menigte van harte welkom geheten. Deze enorme menigte bestond uit precies 0 personen. Met andere woorden, we waren weer eens veels te vroeg aanwezig, maar dat verschafte ons mooi de mogelijkheid om even een kop koffie / thee te downloaden en Peter kon mooi even kennis maken met de lokale jeugd aldaar, welke in grootte getale buiten op hem stond te wachten.

Hierna vertrokken wij in de richting van de sportzaal en nadat al het gezoen en geknuffel met de tegenstanders afgehandeld was, werd er snel aan de partijen begonnen. (snel beginnen = sneller klaar met spelen = sneller aan de borrelhap en dat is toch de hoofdzaak van deze avond).

Als eerste werd er eerst begonnen met de beginpartij en als alles volgens planning verloopt, eindigen we dan met  het einde van de eindpartij en dan is het voor ons te hopen dat het eindresultaat resulteert in een goed resultaat voor ons. Om dit uiteindelijke einddoel te bereiken, moesten Peter en Ronald dus eerst beginnen met de eerste partij van de avond: het mannetjesdubbel. Hierin mochten zij het opnemen tegen MatHieu zonder “H” en Ralph met “H”. Oei, dat kon nog wel eens een zware dobber worden voor het Dorus-duo, want deze tegenstanders hadden blijkbaar wel eens eerder tegen een shuttle geslagen.
Uuuuuuhm, tsja hoe zal ik het zeggen???????
Nou, laten we het er op houden dat het niet zo heel erg goed ging met de heertjes van Dorus. Vanavond was echt zo’n avond waarbij niks lukte en om Peter en Ronald geen verder trauma aan te praten, zullen we het er maar bij laten dat ze met 21-14 en 21-13 dik klop kregen.

Na een mannetjesdubbel, volgt meestal het vrouwtjesdubbel en zo ook deze avond. Joyce en Irene mochten het hierin opnemen tegen Amber en ………………….….. jawel, na een lange afwezigheid was ze daar eindelijk weer ………. Danielle.
Ook hier werd vrij snel duidelijk dat het wel eens een moeilijke partij kon worden voor de vrouwtjes van Dorus en dit bleek ook wel in de eerste set. Met 21-14 ging de winst in deze set naar Amber en ………………….….. jawel, na een lange afwezigheid was ze daar eindelijk weer ………. Danielle (volgens mij val ik nu een beetje in herhaling).
Maar dit scenario was van te voren natuurlijk allang ingecalculeerd, want onze twee dames houden er –zoals u weet- wel van om alles in drieën te doen. Zoals beschreven in het vorige verslag heeft Joyce de titel “3-sets Queen” van Irene af genomen en deze titel wil Irene koste wat kost weer terug en dus zou deze damesdubbel dan ook maar in 3 sets afgehandeld worden, maar om dan in de damesdubbel –welke je samen speelt met je directe concurrent-  voor de herovering van de titel te gaan is een beetje vreemd. Maar goed, we dwalen af.
In de tweede set kwam bij Irene ineens het besef dat zij vanavond voor een heldinnenstatus zou gaan en dus zette zij haar racket aan en zette zij een extra stapje erbij. Ook Joyce had wel zin in een derde set en ook zij deed even een stapje extra. Dit had als gevolg dat Joyce en Irene de tweede set wisten te winnen met 16-21 en zo was daar dus de felbegeerde derde set.
In de derde set ging het hard tegen hard. Langs de baan stonden honderden supporters hen toe te juichen, alleen MatHieu zonder “H” was in geen velde of wegen te bekennen. En dit deed pijn bij Amber en Danielle, heel erg pijn! En dat is natuurlijk niet zo heel vreemd, want in moeilijke tijden mag je er toch van uit gaan dat je ten allen tijde gesteund zal worden door je bloedeigen teamgenootjes. Maar nee hoor, MatHieu zonder “H” vond dit niet nodig en dit had ernstige gevolgen voor het spel van Amber en Danielle. In de derde set waren het Joyce en Irene die constant een punt of 5 a 6 voor stonden en dit kwam natuurlijk ook door het goede spel van hun, maar toch ook door de niet gegeven steun van MatHieu zonder “H” aan Amber en Danielle. Toen de derde set richting zijn einde ging hadden de dames van De Burcht even snel een onderonsje en daar werd besloten om MatHieu zonder “H” te vergeten en te vergeven (hij weet gewoon niet beter) en besloten zij nog eenmaal alles te geven om zo toch te proberen om de beslissende set te winnen. In rap tempo trokken zij de stand in deze set gelijk en dit was voor Irene het teken om zich te onderscheidde. Met een aantal toverballen achter elkaar (randje hier, netballetje daar) wist zij de beslissende punten te maken en hierdoor pakte Joyce en Irene dus de derde set met 17-21.
Uiteraard was dit gewoon heel knap van Joyce en Irene, maar achteraf (= min acht) lag de nederlaag volgens de dames van De Burcht grotendeels aan de afwezigheid van een bepaald persoon en dan weet u wel wie we bedoelen.

Even tussendoor: Mocht u ondertussen nog niet begrijpen wat er bedoeld word met de “min acht” opmerking van hierboven, dan kunt u tijdens kantooruren contact opnemen met de stichting “Hulp bij moeilijke opmerkingen”.

Na de dubbeltjes volgt dan meestal het dubbeltjes verhaal; Met andere worden: het was de hoogste tijd om effies lekker te gaan mixen. Ronald en Irene mochten hun goddelijke lichamen tegen over die van Ralph met “H” en Amber plaatsen om zo te proberen een puntje voor Dorus te pakken. In de eerste set werd al vrij snel duidelijk dat Ronald het zelfde niveau in deze mix had als die van in het herendubbel en zonder enig probleem sleepte hij Irene hier in mee. “Waardeloos” is het woord wat toch wel het meeste in de buurt kwam van de manier van mixen van Ronald en Irene en met 21 – heel weinig (lees: 8) ging de eerste set dan ook naar Ralph met “H” en Amber.
In de tweede set ging het wel iets beter met Ronald en Irene, maar -eerlijk is eerlijk- Ralph met “H” en Amber waren gewoon te goed en zo ging ook de tweede set met 21-17 naar het koppel van De Burcht.
Het enige lichtpuntje van deze partij was het aantal tegen punten wat het Dorus-duo moest incasseren, dit stond gelijk aan € 4,20 en dit is in het verleden wel eens meer geweest.

 

Ondertussen waren Peter en Joyce ook begonnen aan hun mix tegen Matieu en Danielle en deze partij zou wel eens op een ware thriller uit kunnen lopen. In de eerste set waren de twee koppels behoorlijk aan elkaar gewaagd. Matieu speelde hard, Danielle speelde sierlijk, Peter deed het op techniek en Joyce liet haar enorme werklust weer eens zien. Uiteindelijk waren het Matieu en Danielle die de eerste set met ruime afstand wisten te winnen (23-21).
Maar wie is ook weer die vrouw die naast Peter staat?
Juist, dat is Joyce.
En wat kan Joyce tegenwoordig als de beste?
Wederom juist, 3-setters spelen.
En ook deze partij had een derde set nodig om een winnaar te bepalen, want met 12-21 wist het koningskoppel van Dorus deze set te winnen.
De derde set verliep grotendeels net als de eerste set, wederom was het spannend en wederom ging de stand lange, lange, lange, lange, lange, lange……… dat is best lang, lange, lange tijd gelijk op. Helaas voor Peter en Joyce waren het Matieu en Danielle die met 22-20 deze set –en dus ook de partij- wisten te winnen (Note: en daar gaat weer € 5,70 in het potje).

Vervolgens gingen we in rap en ook best wel snel tempo verder met de enkelspellen. Laten we beginnen met het enkelspel van Ronald. Hij mocht het opnemen tegen Matieu en dit zou een piece of cake worden voor Ronald, want de laatste drie enkelpartijen tegen deze Matieu wist hij ook te winnen en vanavond zou de vierde winstpartij er gewoon eventjes bij komen.
In de eerste set ging het lange tijd gelijk op, maar zo ging het eigenlijk altijd in de onderlinge partijen bij hen. Tegen het einde van de set zou Ronald gewoon even de versnelling in een hogere stand zetten en zo de setwinst naar zich toe trekken, kortom: niks aan het handje voor Ronald. Bij 20-20 was dit moment aangebroken en zo ging de setwinst met 22-20 naar Matieu.
Huh, dit was even zo niet de bedoeling!
Maar goed, de eerste set had wel zijn tol geëist bij Matieu, want die was nu lekker moe (met dank aan de 3-sets mixpartij van hem). Ondanks de achterstand in sets voor Ronald, was dit hoe dan ook een kat in het bakkie voor hem. Fris en fruitig begon Ronald vervolgens aan de tweede set en wederom ging het lange tijd gelijk op. Geen enkel probleem voor Ronald, want Matieu stond op het punt van instorten en die zou het echt niet lang meer vol houden. U voelt het vast al aankomen, Matieu wist de tweede set –en zo ook de partij- met 21-18 te winnen en zo werd de grootspraak van Ronald keihard afgestraft.

Dan de partij van Peter tegen Ralph maar even omschrijven: Dit was van te voren al vrij duidelijk, deze partij zou Peter gewoon gemakkelijk gaan winnen. Ik bedoel, zo goed was Ralph niet ………….. nee, die kon er echt helemaal niks van. Uiteraard is dit pure onzin (goh echt?), want Ralph kan echt wel een beetje badmintonnen en het was duidelijk dat Peter het best wel eens moeilijk kon gaan krijgen. Maar Peter deed het helemaal niet verkeerd en weliswaar ging de eerste set zoals verwacht naar Ralph, maar met 21-16 was dit helemaal niet slecht van Peter.
In de tweede set werd vervolgens duidelijk dat Ralph wel erg goed is en met 21-10 had Peter iets minder in te brengen en dus ging de winst naar Ralph.

Hoe is het ondertussen eigenlijk met Joyce? Nou, die was lekker aan het enkelen tegen Danielle. Wat eigenlijk voor het hele team van De Burcht geldt, dat geldt ook voor Danielle; Ook zij kan leuk tegen een shuttle aan meppen. Maar goed, wij hebben Joyce en deze is dit seizoen behoorlijk vooruit gegaan in het enkelspel. Zelfs de tegenstanders gaven aan dat Joyce nog veel beterderder is geworden dan dat ze al was (Ja Joyce, dit is vast wel leuk om te lezen dacht ik zo). In de eerste set liet Joyce zien dat zij inderdaad lekker kan enkelen en omdat Danielle dit ook kan, werd het een spannende set…………. Tenminste dat denk ik, want ik heb er verder weinig van mee gekregen. Maar op het scoreformulier stond een uitslag van 21-18 en 21-16 en dit was dan wel in het voordeel van Danielle, maar het was zeker niet slecht van Joyce.

En dan is het nu tijd voor het moment suprême, want voor Irene was nu het moment aangebroken om zich onsterfelijk te maken. Nu moest en zou Irene zich een plekje in de lange geschiedenis van de badmintonsport vergaren. Dit zou HAAR moment worden. Maar ook Irene had in haar enkelspel geen gemakkelijke tegenstander, want met Amber staat er wel even iemand  tegenover haar die ook wel aardig kan spelen en als je de verhalen moet geloven, dan speel je niet voor je plezier tegen haar. Oh ja joh, wat voor verhalen gaan er dan de rondte? Nou hoe het precies zit weet ik niet zeker, maar ik hoorde iets over de Pabo en dat ze later personen lesjes wil leren en verder iets met meesteres worden, enz.
Nou kan het aan mijn –soms wat schunnige- fantasie liggen en ik ben nogal visueel ingesteld, maar dan ga ik gelijk dingen voor me zien. Er werd mij verzocht om hier een plaatje bij te maken, maar dat heb ik maar niet gedaan. Ik heb het wel geprobeerd, maar als ik op internet bij Google “meesteres en Pabo” invul, dan kom ik op sites terecht waar mijn poezelige oortjes van gaan gloeien.
Maar goed, genoeg gefantaseerd, nu even over de wedstrijd: In de eerste set had Irene haar zenuwen volledig onder controle en liet zij inderdaad zien dat zij heldinnenstatuswaardig was. Met 15-21 pakte zij vrij eenvoudig de eerste set en zo was deel 1 van haar missie al geslaagd.
Maar Amber gaf zich nog niet gewonnen en was vrij overtuigd van haar zelf, dit werd gewoon een 3-setter. Maar ook in de tweede set liep Irene snel uit naar een ruime voorsprong en ze waande zich al tot winnares van deze partij. Maar plotseling was daar Amber weer die knap terug kwam in de wedstrijd en zelfs de stand gelijk trok naar 17-17. Oei, oei, oei, zou Irene het toch nog weg gaan geven?
Nee hoor, dit was HET moment waar Irene de laatste weken naar uit had gekeken. Dit was HET moment om haar ware identiteit tentoon te stellen. Dit was HET moment om aan de buitenwereld te tonen dat Irene meer is dan alleen maar een teamcaptainerinnetje. Zoals Jambers zou zeggen: Overdag werkt zijn in een bakkerij, maar 's avonds op de badmintonbaan veranderd zij in een persoon die menig tegenstander angst inboezemt, want dan veranderd zij in ........ ........... ....... .................... ......... ........................ ........................... ........ ...........................

BAD(minton)GIRL

Irene was getergd, Irene moest en zou vanavond laten zien dat  zij “The Chosen one” is om deze klus te klaren. En dit liet zij zien!
Bij deze 17-17 tussenstand schakelde zij in 1 keer van de 1^e versnelling naar de 5^e versnelling en zo wist zij in no time uiteindelijk de tweede set te winnen met 18-21.

Maar wat was ze goed, Het was groots spel van Irene, dit was zo’n moment waarbij je vereerd bent als je het hebt mogen zien. Als broertje zijnde was ik nog veel trotserder dan normaal. Ik moest en zou van dit moment een aandenken te pakken zien te krijgen, zodat ik later aan mijn kleinkinderen kan bewijzen dat ik bij dit heroïsch moment aanwezig ben geweest.

En zo ben ik op jacht gaan naar de shuttle waarmee Irene deze avond geschiedenis heeft geschreven. En ik heb deze te pakken weten te krijgen en ik zal deze vereren, koesteren, aanbidden en er zorg voor dragen dat niemand deze van mij af zou nemen.

Maar goed, als we nu alle partijen bij elkaar optellen, dan zult u zien dat het ongeval waarover ik eerder in dit verslag schreef, toch te veel indruk op ons had gemaakt en dat we daardoor niet helemaal bij de les waren. Dat was overduidelijk de reden waar door wij uiteindelijk met 6-2 verloren hebben.
Laat u niks wijs maken door andere als zij zeggen dat wij gewoon niet goed genoeg waren om De Burcht te verslaan, want uiteraard weet u ook wel dat dit nooit waar kan zijn. Zoals altijd zou ik dan nu overgaan tot de nabeschouwing van de avond.

 

Normaal gesproken zou ik dan nu gaan vertellen over hoe gezellig het nazitten was, met een drankje en een bittergarnituurtje er bij. En ik zou vertellen dat we weer heel veel gelachen hebben enz. enz. Maar als ik dit zou doen, dan word het verslag nog veel langer dan dat het nu al is en dan zijn er weer personen die gaan lopen klagen.

Dus vandaar dat het nu wel weer genoeg is geweest

Tot de volgende keer !

Team Dorus Rijkers.