1 keer in de
week, meer vraagt Irene niet! 1 keer in de week wil ze
even lekker uitslapen en dit mag dan altijd op de zondag. Maar 1
keer moest dit ritueel onderbroken worden, want op
zondagochtend
21 november mochten wij weer aantreden voor de
recreantencompetitie.
Deze keer mochten wij afreizen naar
Schagen om daar om 09.45uur te gaan spelen tegen BC Schagen.
Tsja, dit viel
Irene toch wel errug zwaar. Maar goed,
Irene is natuurlijk wel het leiderinnetje van ons team en dus
mocht zij niet ontbreken. Om 9.00uur werd
zij opgehaald door de altijd goed gehumeurde en klaarwakkere
Ronald en zo gingen zij op weg naar Schagen. Daar aan
gekomen werden zij met luid gejuich onthaald door Peter en
Joyce, welke ook mooi op tijd aanwezig waren.
Als het aan
Peter had gelegen waren zij daar zelfs nog veel eerder, want hij
stond al iets eerder voor de deur van Joyce –om haar op te halen-
dan verwacht. Maar goed,
nadat hij Joyce uit bed had geholpen waren ook zij met frisse
moed naar de sporthal in Schagen vertrokken.
Bij binnenkomst
werd er eerst het gebruikelijke kopje koffie / thee genuttigd en
werden er wat plannen gesmeed om na afloop eens lekker te gaan
lunchen met z’n viertjes.
Maar eerst
moest er natuurlijk nog gebadmintond worden. Om te beginnen
werd er begonnen met de start van de beginpartijen.
Peter en Ronald namen het in het mannendubbel op tegen
Edwin en Guido en op de baan ernaast mochten Joyce en
Ik-ben-nog-niet-helemaal-wakker-Irene aantreden voor het
vrouwendubbel tegen Erna en Marjolijn.
Over de partij
van de heertjes van Dorus valt eigenlijk weinig te vertellen. Vorige week
hadden zij hun mannendubbel nog verloren (voor het eerst weer in
iets van 100 jaar) en dit wilden zij vandaag even recht gaan
zetten. En dit gebeurde
op een overtuigende manier, want met 14-21 en 13-21 werd er vrij
simpel gewonnen. We kunnen het
allemaal wel spectaculairder maken dan het is, maar er valt
simpelweg niks meer van te maken.
Bij de
vrouwtjes van Dorus liep het in hun eerste partij niet
zoals het normaal wel loopt. Irene was nog
een beetje slaperig en was daardoor nog niet in goede doen en
dit vertaalde zich in onverklaarbare missers. Maar naarmate
de partij vorderde begon het wat beter te lopen, maar helaas was
toen de eerste set al verloren met 21-19. Uiteraard was
er geen rede voor paniek, want met Irene erbij ben je ten alle
tijden verzekerd van een 3-setter. Joyce ging hier
van te voren eigenlijk al van uit en dus was er helemaal niks
aan het handje (niks aan het handje, leuke woordspeling in het
geval van Joyce, maar hierover zo meer).
Maar Irene had
van te voren al aangegeven vandaag geen 3-setters te willen
spelen en eigenwijs als zij is, gebeurde dit dan ook niet.
Nou wil ik niet suggereren dat Irene altijd eigenwijs is, maar
ze is en blijft nou eenmaal een vrouw en vrouwen zijn nou
eenmaal altijd ……………………….. oh jee, ik zou bijna iets
schrijven waar
ik later nog wel eens heel erg spijt van kan gaan krijgen, dus
dat doen we maar eventjes niet. Maar helaas
werd de tweede set ook verloren (21-17) en zo was de tussenstand
ondertussen dus 1-1 in het voordeel van Dorus Rijkers.
Meteen werd er
verder gegaan met de mixdubbeltjes. ,
Ronald en ik-ben-al-bijna-wakker-Irene
mochten hun partij spelen tegen
Guido en Erna. Al snel bleek
Irene inderdaad weer helemaal in haar gebruikelijke topvorm te
verkeren en ook Ronald deed het helemaal niet slecht. Eigenlijk valt
er ook hier weinig spectaculairs te melden, want met 14-21 en
13-21 werd er gemakkelijk gewonnen……. En weer geen drie-setter
voor Irene!
Wel viel meteen
op dat de schade van het aantal dubbeltjes in de pot (€ 2,70) deze keer zeer gering was en dat het deze keer toch echt
Peter
en Joyce waren die dieper in de buidel mochten gaan tasten, dat
kon toch gewoon niet anders ? Dit laatst
genoemde duo / koppel / setje (doorhalen wat niet van toepassing
is) was ondertussen ook al begonnen aan hun mixdubbel en ook
hier ging het zeer voortvarend. De eerste set
werd gemakkelijk gewonnen met 11-21.
Ook de tweede
set werd met speels gemak gewonnen door Peter en Joyce (14-21)
en zo mochten zij maar € 2,50 in de pot doneren.
Het is toch
niet te geloven, elke keer flikken ze het weer, je wordt er
bijna wanhopig van, weer waren het Ronald en Irene die de
grootste uitgave hadden….. het wordt nu toch echt vervelend.
Maar ja,
ondertussen stond er toch wel een mooie 1-3 tussenstand op het
scoreformulier.
Nu alle
dubbeltjes waren afgewerkt, was het dus tijd voor de
enkelspellen.
Ronald nam het
hierin op tegen Edwin en eigenlijk is het te saai voor woorden,
maar deze partij was vrij vlotjes en zonder noemenswaardige
incidenten rap afgelopen. Ronald wist de
eerste set te winnen met 14-12 en de tweede met maar liefst
3-21.
Tussenstand 1-4 en een gelijkspel hadden we in ieder geval binnen.
Ondertussen was
Irene ook al begonnen aan de eerste van drie sets in haar
enkelpartij tegen Marjolein. Ik kan net zo
goed stoppen met verslag te doen van de partijen, want ook hier
ging het vrij vlotjes. De eerste set
ging met 15-21 naar Irene en aangezien ze de tweede set dus zou
verliezen –om zo op de felbegeerde drie-setter uit te komen-
kunnen we net zo goed meteen naar de derde set gaan. Maar deze derde
set kwam er helemaal niet! Het is bijna
niet te geloven, maar Irene wist ook de tweede set te winnen met
11-21 en dus won zij gewoon haar enkelpartij in twee sets, het
moet toch niet gekker worden..
Maar 1 iets was
nu wel duidelijk, Dorus ging in ieder geval met de winst naar
huis.
Uiteraard
mochten Peter en Joyce hun enkelspel-kunsten ook nog vertonen en
om te beginnen beginnen we maar met het enkelspel van Peter.
“Overtuigend”,
dat is eigenlijk het enige wat mij binnen schoot bij het
bekijken van zijn partij. Met een vrij
simpele 11-21 en 16-21 wist hij zijn tegenstander OVERTUIGEND te
overklassen en zo kwam de tussenstand op 6-1 te staan.
Nu moest alleen
Joyce d’r enkelspel nog even afwerken en dan konden we gaan
lunchen. Maar even snel
een enkelspel afwerken, was totaal niet van toepassing op Joyce d’r partij. Dit was niet zo
maar even een partijtje enkelen, dit enkelspel stond bol van de
dramatiek en tegelijkertijd was het soms ook poëzie in haar
puurste vorm. Om u een
duidelijk beeld te geven van deze partij, dienen we eerst even
terug te gaan in de tijd en wel naar zaterdag 13 november.
Op deze dag
dacht Joyce even gezellig een toernooitje te gaan spelen bij
Dorus Rijkers, maar deze dag eindigde voor haar in een enorm
bloedbad. Tijdens een
mixdubbel -met een persoon die we vanwege de privacy maar even
S. v/d. W. noemen- raakte zij
zwaar geblesseerd. Met zijn racket
probeerde S. v/d. W. de vingers van Joyce op zeer brute wijze
van haar voorheen zo perfect mooie hand af te meppen. Uiteraard was
hier geen opzet in het spel, maar voor de dramatiek in dit
verhaal is het wel zo prettig als we voortaan S. v/d. W. overal
de schuld van gaan geven.
S. v/d. W., vat dit a.u.b. niet persoonlijk op, maar ik moet toch een beetje een
rode draad in mijn verslagen hebben en in de voorgaande jaren
was dit het drugs- en alcoholgebruik van Irene, maar dit seizoen
ben jij mijn slachtoffer.
Maar goed,
ondanks de schaamte voor haar zwaar verminkte hand (tsja, mensen
gaan je toch heel anders bekijken als je anders dan andere bent)
en ondanks de enorme helse pijn die zij daadwerkelijk had en
waarschijnlijk nog vele jaren zal houden, stond zij toch gewoon
maar op de baan. Joyce is nou
eenmaal iemand die
zich niet laat kennen, Joyce bijt gewoon door
de pijn heen,
Joyce
staat gewoon voor onverzettelijkheid, met
Joyce vergeleken is de she-hulk maar een watje.
In de eerste
set bleek meteen dat Joyce grootte hinder ondervond van
deze zware
blessure. Een fatsoenlijk clear (waar Joyce toch om
bekend staat) zat er gewoon niet in. Dit had als gevolg dat de
eerste set dan ook ansloos werd verloren met
21-11. Maar wat volgde in de tweede set was iets wat je
eigenlijk alleen maar pure poëzie kan noemen, ondanks de
ondragelijke pijn, ging Joyce diep, heel erg diep. Ze
ging voor elke “bal”, zelfs als deze onhaalbaar leek te zijn. En
met deze buitengewone inzet, wist zij dan ook de tweede set te
winnen met
17-21. En dus moest er een derde set aan te pas komen om
de uiteindelijke eindstand te bepalen. In deze derde set
ging Joyce gewoon verder met datgene wat ze in de
derde set ook zo voortreffelijk deed …………….. wederom was de
inzet weer enorm. Maar helaas verloor de inzet het van de
pijn en wist zij deze set niet tot winst om te zetten. Met
21-14 ging de derde set naar Erna en zo kwam de
eindstand op 2-6
te staan
Nou hoeft S.
v/d. W. zich niet schuldig te voelen, maar uit
bovenstaand verhaal kunnen we toch wel concluderen dat Joyce
haar droom om professioneel badmintonspeler te worden (en dit
was toch echt een reële droom volgens vele) wel kan vergeten
door deze zware blessure.
Dat is toch
jammer, want het had zo mooi kunnen zijn.
Maar goed, om
de pijn te verzachten en toch ook om de uiteindelijke winst te
vieren werd besloten om na afloop lekker te gaan lunchen. En hiervoor
trokken wij de binnenstad in van het altijd gezellige Schagen,
om daar een goed restaurantje te vinden. Deze werd al
snel gevonden in ‘D Olde Smidse .
Na bestudering
van de menukaart werd er gekozen voor een vooraf-snert voor
Peter en Joyce (ik ben blij dat ik op de terugweg niet bij hen
in de auto zat), voor Irene een tomatensoepje en voor Ronald een
uiensoepje (niet veel gunstiger voor de terugweg als bij een snert). Dit smaakte
allemaal prima, alleen was Joyce wel erg wanhopig opzoek naar
een worst, maar hierover doen wij geen verdere mededelingen,
want er lezen ook kleine kinderen mee.
Als
hoofdgerecht was er 3 maal een saté en voor Joyce 1 maal een
Argentijn op een spaanse? (Dadelijk gaan mensen nog hele rare
dingen denken van Joyce, maar het valt allemaal wel mee kan ik u
verzekeren).
Na al dit
lekkers naar binnen te hebben gewerkt kwamen er wel hele rare
verhalen
naar voren. Zo had Peter een loopneus en waren de andere zeer blij dat het hier een
loopNEUS
betrof en niet iets anders, zo vroeg Ronald of Irene soms zijn
staafje wou (Irene had duidelijk geen interesse, Joyce daarin
tegen wel) en werd er flink geklaagd over het kacheltje van
Irene welke het niet deed (heb je hier geen bonnetje meer van,
dan kan je hem misschien nog ruilen?).
Kortom: Er
vloog een hoop onzin over tafel en dat is meestal HET teken om
richting huis te gaan.
Al met al was
het een gezellige dag en met een 2-6 overwinning doen wij nog
volop mee in de titelstrijd. Maar dan moeten
wij wel eerst op maandag 29 november zien te winnen van BC
Bergen, want dat is onze volgende tegenstander.
Team Dorus
Rijkers
