Voordat ik
begin met schrijven, wil ik even
het volgende kwijt:
Het schijnt dat onze tegenstanders
nog wel eens onze website bezoeken
om zo onze verslagen te lezen en
uiteraard is dit helemaal niet
erg, maar hierbij wil ik
wel even duidelijk vermeld hebben
dat de verslagen zo nu en dan
misschien wel eens een heel klein
beetje van de werkelijkheid
afwijken. Mocht iemand zich na of
tijdens het lezen van dit verslag
zich een beetje onheus bejegend
voelen, denk er dan aan dat het
allemaal niet zo bedoeld is. Neem
het allemaal niet al te serieus,
dat doen wij namelijk ook niet.
Maar goed, nu gaan we maar eens
beginnen aan ons verslag.
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Op 30 november 2009 was het
eindelijk zover, de
recreantencompetitie ging weer
beginnen. Wij –als titelhoudende
kampioen en uiteindelijke winnaar
van de vorige editie- mochten in
de competitie het spits afbijten
tegen het altijd gezellige en
“sportieve” BC Bergen uit
-u raad het al- Bergen.
Vorig
seizoen wisten wij zowel uit als
thuis van hen te winnen, dus dat
zou wel even een makkie worden
………………………….. dachten wij.
Voor deze altijd lastige
uitwedstrijd had Dorus een zeer
sterk team afgevaardigd bestaande
uit: Peter, Joyce, Irene en het “nieuwe
Dorus-lid” Ronald.
Bij het “sportieve” BC Bergen
dachten wij weer hetzelfde team
als vorig seizoen te treffen, maar
dit bleek niet zo te zijn. Bryan, Linsey
en Judy waren
inderdaad de bekende “sportieve”
gezichten van weleer, maar waar
was Rens?
Rens kon niet mee doen vanwege een
knieblessure en deze zelfde Rens
besloot dus maar om een aantal
banen verder op te spelen.
Huh ! Niet mee doen vanwege een
blessure, maar toch ergens anders
spelen ……. Da’s raar !
Wij denken gewoon dat het angst
van de kant van het “sportieve” BC
Bergen was, doordat zij verleden
jaar twee keer van ons hadden
verloren.
Als straf besloten wij om de rest
van de avond dan ook geen woord
met Rens te wisselen, dat zal hem
leren !
In plaats van Rens hadden ze nu
ene Rob tevoorschijn getoverd,
maar met hem erbij zou het team
absoluut niet beter worden.
Ik bedoel, die was pas weer
begonnen met badmintonnen nadat
hij een lange blessureperiode
achter de rug heeft gehad.
Geen enkel probleem dus voor Team
Dorus ………………… dachten wij wederom
weer.
Als eerste mochten Peter en Ronald
in het mannendubbel aantreden
tegen Bryan en Rob.
Al snel bleek dat Rob niet eens zo
heel slecht was, beter gezegd: Hij
kon het best aardig.
Persoonlijk vind ik het niet echt
netjes om een sterkere speler in
te zetten, om zo een eventuele
derde verliespartij te incasseren
en dan ook nog zeggen dat dit het
gevolg is van een blessure van
Rens.
Sterker nog, dit kwam toch wel een
beetje neer op vals spelen, maar
het zal wel aan mij liggen.
Die “lui van bergen” zijn toch
altijd zo vriendelijk en ze zijn
zeker zeer sportief ………. Dachten
wij maar weer eens (hierover zo
meer).
Die Rob was dus best goed en als
Bryan dan ook nog eens leuk tegen
een shuttletje aan kan meppen, dan
kan het zomaar gebeuren dat je een
set verliest.
En zo geschiedde het ook!
De eerste set ging overtuigend
naar het “sportieve”
Bergen-koppel.
Maar, uiteraard lieten Peter en
Ronald hun koppies niet hangen en
besloten het welbekende “stapje
erbij” te doen.
De tweede set werd vervolgens
gemakkelijk gewonnen door het
Dorus-koppel en zo moest er dus
een derde set aan te pas komen om
een winnaar te bepalen.
Deze derde set verliep
angstaanjagend spannend, lange
tijd ging het gelijk op, maar
uiteindelijk bleek de ervaring van
het jarenlang samen spelen van
Peter en Ronald toch
doorslaggevend en zo wisten zij
Dorus op een 1-0 voorsprong te
zetten.
Ondertussen waren Joyce en Irene
ook al begonnen aan hun
damesdubbel tegen Linsey en Judy.
Ook hier spatte de ervaring van de
baan en zelden werd er zulk
prachtig badminton tentoon gesteld
als wat er hier te zien was.
Inzet, tactiek, spanning,
techniek, alles was te zien
tijdens deze wedstrijd …………… ten
minste, dat neem ik aan.
Ondergetekende heeft namelijk
niets gezien van deze wedstrijd,
behalve de einduitslag.
En deze uitslag was niet echt
gunstig voor team Dorus.
Joyce en Irene waren zeer gewaagd
aan het koppel van het altijd
“sportieve” BC Bergen, maar helaas
verloren zij hun partij wel.
Hierna was het hoog tijd voor de
mixjes; En bij het horen van het
woord “mixjes” was Irene gelijk
klaar wakker.
Helaas voor Irene betrof het niet
de door haar geadoreerde mixjes,
maar hierover zullen we niet te
veel uitweiden (ze heeft het er al
zo moeilijk mee).
Maar goed, de mixdubbels gingen
dus van start en ook dit jaar
speelt het dubbeltjesverhaal dan
weer mee.
Op de ene baan mochten Ronald en
Irene het opnemen tegen Bryan en
Linsey en op de andere baan (het
klinkt bijna logisch) mochten
Peter en Joyce het opnemen tegen
Rob en Judy
Bij Ronald en Irene verliep de mix
niet echt zoals het hoorde, maar
de sportiviteit was van beide
kanten zeer goed te noemen. Het
begin verliep voor de dynamische
twins nog wel goed, maar
uiteindelijk moesten zij hun
meerdere erkennen in Bryan en
Linsey.
Dus helaas werd er verloren, maar
het was wel een leuke pot en dat
is toch het belangrijkste.
Op de andere baan ging het er heel
wat anders aan toe.
Aanvankelijk verliep het daar ook
zoals het hoorde.
Het was gezellig, de partij ging
redelijk gelijk op, het ging er
sportief aan toe, maar toen begon
de ellende.
Blijkbaar zagen die “lui van
Bergen” in dat het op de manier
zoals zij tot dan toe speelde niet
goed zou komen en dus besloten zij
de tactiek een beetje aan te
passen.
Normaal gesproken zoek je bij de
tegenstander de “zwakste” speler
op om de punten op te maken, maar
het duo Peter / Joyce kent nou
eenmaal geen “zwakke” speler en
dus besloten die “lui van Bergen”
om dan maar één van de twee uit te
schakelen.
Wij zouden dat vals spelen of
zelfs onsportief noemen, maar die
“lui van Bergen” deinzen blijkbaar
nergens voor terug.
Op zeer gemene wijze werd door één
van die “lui van Bergen” (we
zullen geen namen noemen, maar het
was Rob) de shuttle ongenadig hard
tegen het hoofd van Joyce geslagen
en deze vuile streek leverde bij
Joyce behoorlijk wat last op.
In plaats van één shuttle zag zij
er nu steeds drie aankomen, maar
dat was niet eens het ergste, want
dan ga je gewoon voor de
middelste.
Maar in plaats van twee
tegenstanders stonden er opeens
vier tegenstanders aan de andere
kant van het net.
En dan kun je als Peter en Joyce
zijnde nog zo goed zijn, maar met
z’n tweeën tegen vier
tegenstanders spelen is een bijna
onmogelijke opgave.
Peter en Joyce kwamen deze
verschrikkelijke aanslag niet meer
te boven en zo verloren zijn dus
ook hun mixpartij.
Tsja, als je op deze manier je
partijen moet winnen, dan hoeft
het van ons echt niet meer.
Om het dubbeltjes verhaal even af
te ronden, zowel Ronald & Irene
als Peter & Joyce verloren in twee
sets en dus mochten beide koppels
even veel betalen.
Maar ook dit kon ons niet zo heel
veel schelen, immers waren wij met
stomheid geslagen door het feit
dat BC Bergen op zulke wijze
trachtte te winnen.
En door Joyce op zo’n beestachtige
wijze pijn te doen, doe je ons
hele team meteen pijn.
Wij zijn nou eenmaal een zeer
hecht team en als je één van ons
pijn doet, dat voelen wij dit
allemaal.
Na zwaar overleg te hebben
gevoerd, werd toch maar besloten
om toch de enkelspellen te spelen,
maar u zult begrijpen dat we hier
eigenlijk totaal geen zin meer in
hadden.
Ronald begon als eerste met zijn
enkelpartij tegen ………ja, daar heb
je hem weer: Rob.
Met grootte angst betrad Ronald de
baan, wie weet wat Rob hem aan zou
doen, die man is werkelijk tot
alles in staat.
De passie die Ronald normaal
gesproken in zijn enkelspel stopt,
verloor het dit keer van de angst
en zo verloor hij zijn enkelspel.
Joyce was -als echte bikkelerin
zijnde- ondertussen toch ook maar
de baan opgestapt voor haar partij
tegen Linsey, wetende dat zij nog
steeds last had van helse pijnen.
Ook hier kunt u vast begrijpen dat
dit geen winstpartij op zou
leveren.
Misschien dat Peter dan wraak kon
nemen in zijn enkelpartij tegen
Bryan.
Maar ook Peter kon zijn gevoelens
niet weg stoppen, zijn gedachte
waren constant bij “zijn” maatje.
En ook hij verloor zijn enkelspel.
Dan was er enkel nog de partij van
Irene tegen Judy over.
En Irene is nou eenmaal onze enige
echte teamcaptain en als
teamcaptain zijnde moet je dan
toch dat ene stapje extra kunnen
en moeten zetten.
EN DIT DEED ZIJ DAN OOK !
Met een gedrevenheid waar je als
klein broertje zijnde alleen maar
jaloers op kunt zijn, wist zij
haar tegenstander te verpletteren.
Zo zie je maar weer: je kunt een
team wel pijn doen, maar als dit
gebeurd, dan staat de ware leider
op.
Helaas voor team Dorus kwam zo de
eindstand op een 6-2 verlies te
staan en zijn
we dus tweede
geworden deze avond.
Tijdens de nazit probeerde de
tegenstanders het nog wel een
beetje goed te maken door ons te
paaien met bitterballen en een
drankje, maar wij wisten wel
beter.
Wij hadden deze avond niet
verloren doordat wij minder waren
dan onze tegenstander, maar we
verloren door ………………………………… ach,
ik hou er ook gewoon maar over op,
het heeft toch geen zin meer.
Team Dorus
Rijkers
