Op maandag 17 november was het
weer zo ver, de start van de
recreantencompetitie was weer een
feit. Deze keer mochten Peter,
Ronald, Joyce en Irene af
reizen naar het rustieke Bergen om
daar een paar potjes te gaan
badmintonnen. Peter vond
het niet gezellig om alleen te
rijden en vroeg dus of Joyce
met hem mee wou rijden en dus
mochten Ronald en Irene in
het -volgens Peter -
kleine krappe autootje - van
Ronald de reis met z’n
tweetjes volbrengen. Maar dit
kleine krappe autootje van
Ronald bracht hen wel in 1
keer bij de verkeerde sporthal en
dat is toch heel knap. De sporthal
waar we wezen moesten lag toch al
gauw zo’n 100 meter verder op (het
kan ook 200 meter zijn, ik heb het
niet na gemeten).
Uiteindelijk ruim op tijd
arriveerde we toch alle vier in de
juiste sporthal en was het de
hoogste tijd voor een bakkie
koffie / thee (doorhalen wat niet
van toepassing is)Een van de
eerste vragen bij binnenkomst was
of iedereen topfit was en het
antwoord was een luid en
duidelijke
“NEE”
Peter had last van zijn arm,
Irene
was een beetje moe (op de heenreis
zat zij toch zeker 25 keer te
gapen in de auto) en Joyce voelde
zich niet helemaal Hootje Pietje
(jawel, de termen van vorig
seizoen lopen in een vloeiende
beweging door naar dit seizoen).
Alleen Ronald had nog
nergens last van en dat terwijl
hij toch altijd degene is die de
grootste smoesjes verzint om zich
van te voren in te dekken tegen
een eventueel verlies.
Maar goed, laten we maar eens
beginnen met dat gene waarvoor we
gekomen waren: Badminton.
Na wat ingeslagen te hebben en de
(gezellige) tegenstanders te
hebben geobserveerd, kwam Irene al
snel tot de conclusie dat het geen
gemakkelijke opgave zou worden
deze avond.
Als eerste werd begonnen met de
mixdubbels.
Ook dit jaar betekent elk tegen
punt in de mix weer een dubbeltje
in de pot en dat zet ons toch al
zo fanatieke team toch wel weer
extra op scherp.
Peter en Joyce mochten het opnemen
tegen het zeer sterke koppel Bryan
en Linsey van BC Bergen en op de
andere baan (wat nogal logisch
is, want als je op dezelfde baan
gaat spelen wordt het nogal druk
en het is ook nog tegen de regels
ook ……………. Maar dit ter zijde)
mochten Ronald en Irene het
opnemen tegen het eveneens zeer
sterke koppel Rens en Judy.
Nadat bij beide partijen de
eerste set gespeeld was, begonnen
Peter en Joyce al zachtjes te
giechelen.
Zij hadden maar 17 puntjes
tegen gekregen (lees: € 1,70) en
bij Ronald en Irene waren dit er
vet veel meer, toch al gauw
18 puntjes en dus € 1,80.
De tweede set viel -met maar 13
puntjes tegen- een stuk beter uit
voor Ronald en Irene en zo
brachten zij het totaal te betalen
bedrag op € 3,10 (per persoon).
Maar wat deden Peter en Joyce
dan
in hun tweede set? (een kleine
glimlach kan ik bij het schrijven
van deze regels niet onderdrukken)
22 punten kregen zij in deze set
tegen. Jawel, u leest het goed
22 PUNTEN! En het “leuke” is, deze set werd
door Peter en Joyce nog verloren
ook.
Dit betekende dus dat er nog een
derde set gespeeld diende te
worden of te wel “KASSA!”
Gelukkig wisten Super-Peter en ons
webmasterrinnetje deze derde set
wel met 13-21 te winnen, maar de
€ 5,20 (per persoon) is toch wel
een zware aanslag op hun
portemonnee.
Maar wat een weelde: Dorus stond
met 0-2 voor!!!
Ondertussen was Irene al begonnen
aan haar favoriete onderdeel, het
damesenkel. De eerste set wist zij knap met
15-21 te winnen van Judy en als
zij dit niveau vast kon houden in
de tweede set, dan zou de winst
een kwestie van tijd zijn.
Maar Irene is een bikkel,
Irene
houdt van af zien, Irene is in
topconditie en dus wou ze zo lang
als mogelijk genieten van haar
enkelspel.
Ze gunde haar tegenstander met
15-21 de tweede set en tot grote
vreugde van Irene moest er dus een
derde set aan te pas komen.
Helaas bleek Irene in deze derde
set net iets te kort te komen en
moest zij deze met 21-14 aan de
tegenstander laten. Moe maar zeer
voldaan (???) zakte zij hierna in
elkaar op de bank om zo eens het
mannendubbel van Peter en Ronald
te gaan bekijken.
Deze begon voor de Dorus-heren
niet zo goed.
De shuttles waren dezelfde als
waar we op de woensdagavond mee
spelen, de afmeting van de baan
leek ook het zelfde, maar toch
moest je ongeveer Dickie Palijama
heten om de shuttle achter in het
veld van de tegenstander te
krijgen.
Deze zelfde tegenstander (Bryan en
Rens) leken hier geen enkel
probleem mee te hebben (dus aan
wie zou het dan liggen?) en zij
wisten dan ook de eerste set met
21-18 te winnen.
In de tweede set kwamen Peter en
Ronald een beetje op gang en met
17-21 wisten zij deze te winnen.
En dus was het de hoogste tijd
voor de derde drie-setter van de
avond.
De spanning was bijna ondragelijk,
maar uiteindelijk wisten Peter en
Ronald deze set met 18-21 naar
zich toe te trekken.
De tussenstand kwam zo dus op 1-3
in het voordeel van Dorus Rijkers.
Omdat de partijen zich in rap
tempo op volgden, was Joyce
ondertussen al begonnen met haar
damesenkelspel.
Net als Irene, keek ook Joyce al
dagen uit naar dit onderdeel. Joyce
voelde zich –zoals reeds
eerder vermeld- niet helemaal 100%
in orde, maar hier was eigenlijk
niets van te merken op de baan.
Uit zeer betrouwbare bron heb ik
achteraf vernomen dat dit te maken
had met een heel lief klein zeer
opluchtend “drukje”, maar hier zal
ik –op verzoek van de betreffende
persoon- niet verder over
uitweiden.
Maar goed, Joyce deed het helemaal
niet slecht tegen de goed spelende
dame van BC Bergen, maar helaas
verloor zij de partij eervol met
21-11 en 21-17.
De zaal van de sporthal was
ondertussen aardig leeg gestroomd
en zo konden de laatste drie
partijen gelijktijdig gespeeld
worden.
Het vrouwendubbel van Joyce en
Irene tegen Judy en Linsey verliep
zeer spannend.
De eerste set ging met 21-15 naar
de dames van BC Bergen, maar de
tweede set werd met een uiterste
inspanning door de dames van Dorus
gewonnen met 19-21.
Geheel in stijl van de avond,
moest dus ook hier een derde set
aan te pas komen om een winnaar in
deze partij te krijgen. Harde
klappen, tactische slagen,
fenomenaal loopwerk, tomeloze
inzet, het waren allemaal
ingrediënten van deze beslissende
set.
Helaas voor de dames van Dorus
trokken zij net aan het kortste
eind, want met 21-18 ging de winst
naar Judy en Linsey.
En zo kwam de tussenstand dus op
een spannende 3-3 te staan in het
voordeel van Dorus Rijkers.
Dit laatste slaat helemaal nergens
op, maar het staat wel lekker
positief.
Zoals eigenlijk altijd (???) moest
het dus ook deze keer weer
aankomen op de heren van Dorus
Rijkers. Ronald mocht het in zijn
herenenkelspel opnemen tegen Bryan
en Peter nam het op tegen
Rens.
Bij beide partijen werd 1 iets al
snel duidelijk, namelijk dat de
spelers zeer aan elkaar gewaagd
waren. Ronald kon in zijn eerste set
aardig bij blijven bij zijn
tegenstander, maar helaas ging de
winst in deze set met 21-18 naar
Bryan. Peter wist zijn eerste set met de
nodige moeite met 19-21 wel te
winnen, maar hoe het uiteindelijk
zou aflopen, was moeilijk te
voorspellen.
De tweede set van de partij tussen
Ronald en Bryan verliep eigenlijk
gelijk aan de eerste set, ware het
niet dat het deze keer Ronald was
die deze set wist te winnen met
19-21.
En jawel, de vijfde drie-setter
van de avond was een feit.
In deze laatste set ging het voor
Ronald allemaal iets soepeler en
uiteindelijk wist hij de partij
met 14-21 naar zich toe te
trekken.
Het was dus aan Peter om de
einduitslag op een gelijkspel of
op winst te laten eindigen.
En de druk die dan op zijn
schouders komt te liggen, tsja die
vindt Peter wel prettig lijkt het.
Dan komen er bij hem ongekende
krachten naar boven.
Het werd een zwaar gevecht, maar
onze Peter deed het toch
maar gewoon weer.
Ondanks een pijnlijke arm, wist
hij de tweede set toch met 18-21
te winnen.
En zo kwam de einduitslag op een
voor Dorus mooie 3-5 winst te
staan.
Nadat Ronald nog wat tussen de
benen van een vrouwelijke
tegenstander had gegrabbeld
(helaas is het voor Ronald
blijkbaar nogal moeilijk om zich
te gedragen als er leuke meiden in
de buurt zijn en leg dat thuis
maar eens uit meneer de
Boer!!!!!!!!), vertrokken de
sterspelers richting de kantine
voor de nabespreking.
Daar aangekomen bleek de
tegenstander geen zin te hebben om
een verslag te schrijven van de
zojuist gespeelde wedstrijden en
dus werd besloten dat ik dat dan
maar zou doen en deze dan
vervolgens naar hen toe zou
mailen.
Dus hierbij wil ik ook de lezers
van de tegenpartij even gedag
zeggen en bedanken voor de
gezellige, maar vermoeiende avond:
Hallo tegenstanders
en bedankt voor de gezellige, maar
vermoeiende avond.
Tot slot is het u misschien
opgevallen dat er eigenlijk weinig
tot niks negatiefs is geschreven
over Irene.
Ik had aan haar AA-coach beloofd
om haar een beetje te sparen in
het verslag, maar voor de volgende
verslagen beloof ik helemaal niks.
Team Dorus
Rijkers
