Donderdag 3 februari 2011 mochten wij (lees: Team Dorus
Rijkers) afreizen naar het altijd mooie Alkmaar om daar
voor de recreantencompetitie tegen BC Alkmaar een
paar partijen te badmintonnen. Normaal gesproken is de
taakverdeling in dit team vrij duidelijk, te weten: Joyce
rijdt met Peter mee en Irene rijdt met
Ronald mee. Maar deze keer verzuimde Ronald zijn
taak, omdat hij al in Alkmaar aanwezig was wegens zijn werk
en dus mocht Irene samen met Joyce en Peter
de heenweg mee maken. Om 20.30uur zouden we eigenlijk gaan
beginnen met de partijen, maar zoals altijd gaan de
belangrijkste zaken voor en dus begonnen we met een bakkie
koffie / thee. Meteen werd er even overlegd met de
tegenstanders of we nou echt moesten badmintonnen of dat we
niet meteen aan de bittergarnituur konden. Uiteindelijk werd
toch maar besloten om eerst even te badmintonnen.
Nadat we
ons in ons sporttenue gehesen hadden (en nee Ronald,
omkleden doe je niet in de dameskleedkamer) en we onze weg
gevonden hadden naar de sporthal, werd er begonnen aan de
dubbelspellen. Peter en Ronald mochten in het
mannendubbel aantreden tegen de uiterst gezellige en
sportieve Richard en Rik. En jakkiebah, als snel bleek
dat die gasten van BC Alkmaar aardig tegen een
shuttle konden rammen en dus mochten Peter en Ronald
vol aan de bak.
In de eerste set was het nog even aftasten
voor het Dorus-koppel en dit uitte zich in setverlies
met 22-20.
In de
tweede set kon Ronald zich helemaal optrekken aan een
fantastisch spelende Peter en met een hoop lol en ook goed
badminton, wisten zij deze set uiteindelijk ruim te winnen
met 13-21. Het
wordt bijna traditie, maar de eerste drie setter van de
avond was dus een feit. Ter
informatie: dit was alweer de 16e drie setter van
het seizoen (na 33 wedstrijden)
In deze
derde set ging het lange tijd gelijk op, maar uiteindelijke
wisten Peter en Ronald uiterst ruim (???) met 19-21
de derde
set en dus de partij te winnen.
Ondertussen waren Joyce en Irene ook al begonnen aan hun
vrouwendubbel tegen Kelly en Marijke en dan kan ik wel hele
verhalen gaan schrijven over hoe goed Joyce speelde en hoe
fantastisch Irene stond te badmintonnen, maar eerlijk gezegd
heb ik er vrij weinig van mee gekregen. Via via
heb ik in de wandelgangen vernomen dat het gerucht gaat dat
de eerste set een ware thriller was en dat deze met 23-21
naar de vrouwen van BC Alkmaar is gegaan.
Wederom
heb ik via via in de wandelgangen vernomen dat de tweede set
een stukje sneller was verlopen en dat deze set met 21-15
ook naar de vrouwen van BC Alkmaar is gegaan.
Uiteraard geloofde ik dit niet, want ten eerste speelde
Irene mee en deze staat er bekend om dat zij de meesteres
van de drie setters is en een verlies in twee sets kan dus never nooit niet tot de mogelijkheden behoren. Dus als
een bezetenen ben ik naar de bank gerend en heb ik het score
formulier opgezocht en wat bleek? Ja hoor,
de geruchten waren waar. Helaas
waren Joyce en Irene inderdaad tweede geworden in hun
vrouwendubbel.
Nu moet
ik meteen even een rectificatie plaatsen!
We weten
allemaal dat Peter waar nodig kan transformeren in Super
Peter (en dit zou vanavond ook zo maar kunnen gebeuren) en
we weten ook allemaal dat Joyce een sterk verbeterde versie
van de she-hulk is. Nou
heeft Irene op een rustig moment haar woede laten blijken
aan Ronald over het feit dat zij NIET wordt vergeleken met
een superheldin en dit terwijl zij toch echt degene is die
de meeste drie setters speelt en dit zou tenminste toch ook
wel een superheldinnen-status verdienen? Meteen
heb ik een onderzoek gestart en wat blijkt: Irene is helemaal niet de meesteres van de drie setters!
He? Wat?
Hoe bedoel je?
Ondergetekende biedt hierbij zijn nederig excuses aan voor
de onwaarheden van de laatste maanden, maar na wat
naslagwerk te hebben nageslagen blijkt dat Irene net zoveel
drie setters heeft gespeeld als Peter en Ronald (alle drie
hebben zij al 7 drie setters achter de kiezen), maar Joyce
is toch echt degene met de meeste drie setters achter haar
naam (8 stuks).
Tsja,
sorry Irene, maar je moet toch echt wat beter je best gaan
doen om een superheldin te worden.
Maar
goed, terug naar de wedstrijden.
Ondertussen was Peter begonnen aan zijn eerste doosje imbrufen / paracetamol, want hij had behoorlijk last van
zijn bovenkamer en dus moest de mix maar even snel gespeeld
worden, zodat de helse pijnen niet nog erger zou worden. In zijn
mix (samen met Joyce uiteraard) mocht hij aantreden tegen
Rik en Marije.
Hι
schrijvertje, je bent een K vergeten, want het is
Marijke
en geen Marije!!!!!!!!!!!!
Nee, dat
is dus niet zo, om het mij wat gemakkelijker te maken,
bestond het team van BC Alkmaar uit 2 heren en 3 dames en
onder die 3 dames bevond zich een Marije en een Marijke.
Peter en
Joyce mochten dus aantreden tegen Rik en Marije en dit
laatst genoemde koppeltje bleek wel aardig te kunnen mixen. In de
eerste set werd het KONINGSKOPPEL van Dorus Rijkers redelijk
overklast en deze set werd dan ook verloren met 21-16.
Maar de
reden van dit verlies was al snel gevonden, want de
pilletjes van Peter hadden hun werk nog niet helemaal gedaan
en dus werd er nog maar een half doosje Imbrufen /
Paracetamol in hem gepompt. Dit had
de nodige gevolgen in het vervolg van de partij, want in de
tweede set kwam Peter helemaal los. En een
losgeslagen Peter is nou eenmaal niet meer te stoppen en
samen met een aan het net heersende Joyce wisten zij de
tweede set met 15-21 te winnen.
En dus
was daar wederom een drie setter (17 uit 34).
In deze
derde set ging het hard tegen hard, geen van de twee koppels
gaf ook maar iets cadeau aan de tegenstander, het publiek
ging helemaal uit zijn / haar dak en uiteindelijk waren het
toch Peter en Joyce die deze derde set met 19-21 heel knap
wisten te winnen.
Ronald
en Irene waren ondertussen ook al begonnen aan hun mixdubbel
tegen Richard en Marije
of was het toch Marijke
Ja, het was Marijke
dacht ik.
In de
eerste set liep het wel aardig bij Ronald en Irene, sterker
nog: het liep fantastisch ! Met
13-21 wisten zij zeer overtuigend de eerste set te winnen.
De
tegenstanders zagen de bui al hangen, hier zou voor hen niks
te halen zijn. Maar
sportief als Irene is, stak zij hen een hart onder de riem
(wat trouwens geen gezicht is, een riem over een
sporttenue). Irene
wist de tegenstanders haarfijn uit te leggen dat een goede
eerste set absoluut niks zegt over het vervolg van de
wedstrijd bij haar en dat zij in een tweede set zomaar een
heel stuk slechter kan spelen. Deze
ontboezeming gaf de tegenstanders blijkbaar goede hoop, want
in de tweede set liepen deze in rap tempo uit naar een ruime
voorsprong. Nadat Ronald zijn grootte zus even ter verantwoording had geroepen
en hij haar op een zeer strenge wijze duidelijk had gemaakt
dat zij dit geintje nooit meer moest uithalen en dat zij als
de sodemieter weer haar oude vertrouwde niveau moest gaan
behalen, werd de achterstand rap weg gewerkt en uiteindelijk
wonnen zij ook deze set met 19-21.
Irene
was uiteraard zeer blij met de winst, maar Ronald was nog
veel blijerderder, want eindelijk had hij iemand gevonden
die WEL een keertje naar hem luistert (thuis is dit
blijkbaar niet het geval, zelfs de hond niet).
Maar
goed, ondertussen stond er wel een 1-3 voorsprong op het
scoreformulier. En dus
was het dus hoogste tijd voor de enkelspellen.
Joyce
mocht hierin aantreden tegen Kelly en dit werd niet echt een
succes voor Joyce. Zoals
altijd was de inzet weer formidabel bij Joyce, maar
Kelly
bleek gewoon iets beter. Met
21-12 en 21-12 eindigde Joyce op een verdienstelijke tweede
plaats.
Dan even
snel naar het enkelspel van Ronald en als iets
van toepassing is op deze partij dan is het wel het eerder
in deze zin gebruikte dikgedrukte en onderstreepte woordje
snel.
Ronald mocht een poging doen om het Rik
moeilijk te maken, maar
hierin faalde hij behoorlijk. Zoals
algemeen bekend is, is Joyce altijd al een zeer groot
voorbeeld geweest voor Ronald en Ronald moet haast gedacht
hebben wat Joyce kan, kan ik ook. En
inderdaad, hij kan het ook; Net als Joyce verloor hij zijn
enkelspel met 21-12 en 21-12.
Irene
dan, wat deed zij in haar partij tegen Marije
Marijke
..Marije, nou ja in ieder geval 1 van die 2.
Uuuuuuhm
ja, Irene deed het eigenlijk wel goed. Het was
nog niet superheldinnenstatuswaardig (=dubbele woordwaarde),
maar goed was het zeker. En
blijkbaar is Irene helemaal klaar met het drie setter
verhaal nadat zij haar titel als drie-sets-koninging over
heeft moeten dragen aan Hare majesteit Joyce, want zij won
haar partij in twee sets.
Met
15-21 en 19-21 verzekerde zij Dorus Rijkers in ieder geval
van een gelijkspel.
En toen
was het aan Peter om te bepalen of het bij een gelijkspel
zou blijven of dat we toch met de winst naar huis gingen.
Uiteraard werd er eerst nog een doosje Imbrufen /
Paracetamol naar binnen gewerkt en zo kon onze eigen huisjunk
(geintje Peter) beginnen aan zijn enkelpartij tegen Richard. En dan
kunnen we hier wel geintjes gaan maken over dat Peter ondertussen een halve apotheek naar binnen heeft gewerkt,
maar Peter liet wel even zien hoe je nou daadwerkelijk
badminton dient te spelen. Hij had
zijn partij helemaal niet hoeven spelen, want een gelijkspel
is ook goed en dus lag er weinig druk op hem; Maar Peter was
Peter niet tijdens deze partij, Peter was anders dan anders,
Peter speelde niet op zijn standaard niveau
nee,
Peter steeg boven zichzelf uit en dat kan maar 1 ding betekenen
Als
Peter zich zo gedraagt zoals hij deze avond deed, dan kan
het niet anders, dan moet hij
.
..
ja hoor, daar is hij weer: Peter was weer
SUPER PETER.
Met een
geweldig vertoon van macht wist hij de eerste set te winnen
18-21 en dit niveau trok hij moeiteloos door in de tweede
set.
Nou kunt
u misschien denken dat zijn tegenstander misschien niet zo
heel goed was, maar dat was absoluut niet het geval; Richard
kon wel degelijk aardig tegen een shuttle slaan. Maar van
SUPER PETER kan je nou eenmaal niet winnen en met 19-21
wist
onze eigen Peter de eindstand op 3-5 te
bepalen.
Jippie,
we hadden gewonnen!
Snel
vertrokken we richting de kleedkamers en deze keer besloot
Ronald wel gewoon de herenkleedkamer te nemen (dit was zijn
grootte kans om eens een keertje samen te douchen met SUPER
PETER, maar hierover doen we geen verdere mededelingen).
Ondertussen liep het al aardig tegen 23.00 uur en aangezien
we nog helemaal terug naar Den Helder / Julianadorp /
Hippolytushoef moesten, besloten we het deze keer alleen
bij 1 drankje in de kantine te houden en zo dus de nazittijd
te beperken.
Toen we
rond 23.30uur op het punt stonden om afscheid te nemen van
de tegenstanders, kwam er opeens een grootte bak patat en
een bord met bittergarnituur op tafel. Na goed
overleg werd besloten om toch maar even te blijven (ja, wij
zijn de moeilijkste niet en dus zeer gemakkelijk over te
halen).
Uiteindelijk bleek dus dat de nazittijd toch iets langer te
duren dan vooraf was ingeschat, maar het was gewoon te
gezellig om weg te gaan. Toen het
buiten toch wel weer akelig licht begon te worden, besloten
we toch maar eens op huis aan te gaan. Met een
3-5 overwinning op zak, lieten Joyce en Irene zich deze keer
door Ronald thuis afzetten en Peter mocht helemaal alleen
terug naar Hippo.
Dit
laatste is niet zielig, want waarschijnlijk heeft hij de
hele weg met een grootte glimlach op zijn gezicht gezeten,
want wat was hij goed deze avond.
Het kan
haast ook niet anders dan dat het voor Ronald, Joyce en
Irene een verschrikkelijk grootte eer moet zijn om bij hem
in het team te mogen zitten.
Team Dorus Rijkers.
P.S.
Mocht u
het idee hebben dat er tijdens dit verslag helemaal niks is
geschreven over het dubbeltjesverhaal, dan kan dit kloppen. Ten
eerste is dit verslag getypt en dus niet geschreven en ten
tweede vind ik het een beetje kinderachtig om hier elke keer
over te beginnen.
Okι,
normaal gesproken hoeven Peter en Joyce altijd veel minder
te betalen dan Ronald en Irene en mocht het dus een keer
voorkomen dat dit andersom is, dan zou het heel gemakkelijk
zijn om hier dan iets over te typen
Maar dat
doe ik dus niet.
Ik ga
niet schrijven dat Ronald en Irene maar 3,20 moesten
betalen en Peter en
Joyce maar liefst
5,50.
Nee, dat
zou wel heel erg kinderachtig zijn.
